Een Travellerspoint blog

Gek carnaval en gekkere canadezen

domme geitjes...

wo 25/01 :
Vandaag gaan we naar de WWOOF-boerderij in Bonito.
We worden stilaan beter in het ontraadselen van het openbaar vervoer hier in Brazilïe en raken verbazend vlot tot het dorp.
Daar nemen we de moto-taxi naar het eigendom van de canadezen. Erg spannend/gevaarlijk hoe we achterop zitten met twee kolossale rugzakken. We sjeezen over de onverharde weggetjes naar de top van de heuvel waar de boerderij staat.
We worden erg familiaal verwelkomd. Kelly gaat engelse les geven in het dorp terwijl Ron ons een straf liftverhaal verteld met een spannende confrontatie van cowboys en indianen op het einde. We worden rondgeleid en het is hier werkelijk magnifiek!
We zitten hoog op een heuvel met uitzicht op de vallei en en bergketen aan de horizon. Het bonte gezin bestaat uit Ron en Kelly, hun drie kinderen Kyron (8), Ketra (15) en Kenya (18), een stuk of acht geiten en een papegaai! De laatstgenoemde heet trouwens Poopy en zijn hobby's zijn krijsen en euh,... poopy.

IMG_2493.jpg

Wijzelf slapen in een appart huisje een beetje verderop.
We hebben een beetje schrik als Ron vertelt over de spinnen en schorpioenen, maar voorlopig zien we alleen maar vette padden.

do 26/01 :
Schrap dat laaste, vandaag zien we aapjes door de bomen en rond het huis slingeren! Daarna nemen we de twee pasgeboren geitjes mee naar de klif waar we een spectaculair panorama hebben. De kleine geitjes leren stilaan vast voedsel eten. Ze snappen het nog niet helemaal en sabbelen aan onze kleren, boeken en haar. Af en toe maken ze wat gekke bokkesprongen en mekkeren een beetje, echt helemaal op op te vreten!
Terwijl de ouders gaan lunchen bij vrienden passen we op het huis. Samen met Kyron spelen we met de knex, geven de geitjes melk en we raken bijna de papegaai kwijt.

large_IMG_2450.jpg

vr 27/01 :
Om parasieten tegen te gaan moeten wij een lap grond volledig vrij maken van vegetatie. Daar zijn we wel eventjes zoet mee... Eliah leert ook hoe je een geit moet melken en Ron en Kelly bakken twee geweldige verjaardagstaarten. Een voor iemand van het dorp en een voor Kenya morgen. Zowel Ron als Kelly kunnen allebei goed koken, maar hun specialiteit is brood en gebak. Terwijl we hier zijn kunnen we nog eens écht brood eten en af en toe een muffin of scones.
's Avonds zijn we uitgenodigd voor het verjaardagsfeest in het dorp. Wij hebben niet het braziliaanse ritme in ons om samba te kunnen dansen, dus doen wij maar een tango!

IMG_2516.jpg

za 28/01 :
We plukken cashewnoten die we later roosteren en eindelijk krijgen we de oudste dochter, Kenya, te zien. Zij woont in het dorp, maar voor haar verjaardag komt ze naar huis.

zo 29/01 :
Vandaag nemen we vrij! We gaan met Kelly mee naar de Grupo Germinal, een soort jeugdbeweging opgericht door Kelly. We spelen allerlei spelletjes met vragen en stoelen wisselen enz.

IMG_2539.jpg

ma 30/01 :
We staan vroeg op om naar de watervallen in de buurt te gaan kijken. Verschillende jongeren van de GG komen ook. Per bus/monster-truck doorkruisen we een prachtig, groen berglandschap. Na een mooie wandeling (colibri's!) komen we bij de watervallen. Het zijn maar dwergjes vergeleken met de Iguacu, maar hier kunnen we spelen en zwemmen in het water! Sommigen roetsjen van de natuurlijke glijbaan in het meertje terwijl wij twee klimmen tot vlak onder de waterval. Op de terugweg krijgen we een lift van door een truck vol met bananen in de laadbak. Iedereen zingt kerkliederen, heel grappig in het Portugees. Eliah laat in het dorp zijn haar knippen voor 4 real (=1,5 €) en dat is er ook aan te zien.

IMG_2621.jpgIMG_2637.jpgIMG_2616.jpg

di - vr 31/01 - 03/02 :
Alweer een week hard werken voor de boeg. We zijn nogsteeds gras aan het afkrabben en dat begint tegen te steken. Om even wat anders te doen gaan we op de geiten passen, maar eigenlijk blijven we de vervelende en lastige klusjes doen. Gras snijden, hekken vrij maken, koer opruimen, stal uitmesten, op de geiten passen, etc. Eigenlijk zijn wij twee de enige die op de boerderij werken. Wij zouden ook graag helpen met taart of brood bakken of mango's plukken. Ron en Kelly zijn erg op hun privacy gesteld en eigenlijk horen we niet bij de familie zoals we hadden gehoopt...

IMG_2662.jpg

za 04/02 :
Vandaag is er een straatfeest in een dorp vlakbij. We blijven bij Simone, een vriendin van Kelly. Iedereen maakt zich klaar voor het grote feest, op z'n braziliaans! Veel goudglitters, gelakte nagels en lippenstift. Iedereen om het blootst en luide, energieke muziek. De regen deert ons niet en de straten worden pas stil als de zon weer opkomt.

zo-vr 05 - 10/02 :
De rust is weergekeerd naar het dorp en iedereen gaat terug naar huis.
Voor de rest is het een erg rustige week. Wij werken op ons gemak verder en Ron en Kelly zijn maar zelden te bespeuren op de boerderij.
De kinderen moeten weer naar school (de zomervakantie is hier op z'n eind gelopen) en we missen Ketra een beetje.

za - zo 11 - 12/02 :
Een weekendje Olinda zien we wel zitten! Olinda is de zusterstad van Recife, bekend om z'n kleurrijke, koloniale huisjes.
Na even zoeken komen we bij Johan terecht, een belgische couchsurfer die ons onderdak geeft op zijn eigen manier. In Olinda heeft hij een leegstaand appartement waar wel 10 mensen tegelijkertijd verblijven, allemaal couchsurfers. Afgezien van een paar opblaasbare matrassen is het helemaal onbemeubeld. Zelf slaapt Johan in zijn kantoor. Hij heeft geen sleutels meer voor ons, maar dat kan geen probleem zijn, iemand zal ons daar wel binnen laten. Inderdaad, we worden binnengelaten door een andere couchsurfer die er zelf ook logeert. Hoewel het appartement erg kaal is, heerst er toch een gezellige sfeer. We raken snel bevriend met een franse familie (vader, zoon en dochter) en samen ontdekken we Olinda, gegidst door Pedro, een vriend van Johan.
Carnaval komt stilaan dichterbij en dat is reden genoeg om te feesten volgens de brazilianen. Pre-Carnaval: een maand voor Carnaval begint, wordt elk weekend gerepeteerd en worden de feestspieren losgegooid. Iedereen is verkleed en we belanden van de ene stoet in de volgende. Via de franse familie geraken we ook aan een betaalbaar plaatsje voor tijdens Carnaval, een zoektocht die we al bijna hadden opgegeven. Carnaval is hét hoogtepunt van het jaar (vergeet kerst en nieuwjaar) en dan stijgen de prijzen ten hemel, zéker in Olinda!
In ekle regio in Brazilïe is het Carnaval verschillend: In Rio hebben ze de bekende parade's met glitterkostuums, terwijl het Carnaval van Olinda eerder een straatfestival is. Olinda's Carnaval is zogezegd het meest authentieke (vandaar de prijzen) en tegelijkertijd ook het meest volkse, het drukste, en het meest marginale. Hier worden records gebroken als het aankomt op grote mensenmassa's. Het gaat er hier ook soms wild aan toe en even krijgen we schrik dat Carnaval in Olinda vieren niet de juiste beslissing was. We kunnen altijd vroeger naar huis gaan als het ons niet aanstaat en we zijn nu in Brazilïe tijdens Carnaval, dus het zou een schande zijn om niet te gaan.
We leren Olinda van onder tot boven kennen en nadat we 's avonds bij Pedro hebben gegeten, ploffen we op onze luchtmatras in slaap.

IMG_2691.jpgIMG_2695.jpgIMG_2670.jpg

Na het ontbijt gaan we het huurcontract voor ons plaatsje tijdens Carnaval ondertekenen. We hebbben nu officïeel een plekje gevonden!
Kelly en Ron waren niet erg behulpzaam en het is sowieso al niet makkelijk om iets te vinden zo laat (carnaval begint de 17de al).
We hebben dan ook nog eens zo'n tof gezelschap gevonden en ons huisje is zééér goed qua prijs/kwaliteit.
's Namiddags gaan we met z'n tweetjes door de stad flaneren. We bewonderen de mooie huisjes, lezen een boekje in het park en kijken naar de feestvierders van op een veilige afstand. We kopen elk ook een felgekleurd parpapluutje, het symbool van Pernambuco (de provincie).
Terug naar het appartement geraken is nogal ingewikkeld aangezien het openbaar vervoer lam ligt.

IMG_2687.jpg

ma - do 13 - 16/02 :
We keren terug naar Bonito waar we in een internetcafe op ons gemak onze mails lezen en andere praktische zaakjes regelen.
Op de boerderij durven we niet lang in het huis te blijven, dus even op de computer zitten mogen we al helemaal vergeten.
De dagen volgen elkaar op zonder dat er veel gebeurt, daarom deze persoonsbeschrijving:

  • Ketra (15) is het tweede kind en tevens de jongste dochter. Ze is verantwoordelijk, zacht en bescheiden, maar durft desondaks toch voor haar meningen uitkomen. Ze vindt het niet erg om anders te zijn en we komen ook het beste met haar overeen. Een echte boeremeid die voor alle beestjes zorgt.
  • Kenia (18) is het oudste kind. Ze woont samen met een paar vrienden in het dorp vlakbij en is totaal het tegenovergestelde van haar zus. Een echte stadsmeid die graag uitgaat, houdt van zich mooi te kleden en met alle jongens flirt. Omdat ze afwijkt van het brave-meisjes beeld, krijgt ze nogal wat kritiek te verdragen en als reactie daarop kan ze heel fel uit de hoek komen.
  • Ron is de pater familias en vervult die rol erg goed. Zelf is hij liever lui dan moe, maar hij dirigeert iedereen op de boerderij en dudlt geen tegenspraak. Hij vertelt graag straffe verhalen waarin hij zichzelf in een goed daglicht stelt. Tegen ons blijft hij vrij vriendelijk, toch als hij slechtgehumeurd is (wat hoe langer hoe meer voorkomt) maak je je beter uit de voeten.
  • Kelly is de moeder van het gezin. Ze is erg gelovig en altijd bezorgd bezorgd over haar kinderen. Ze is alltijd poeslief, al heeft ze af en toe een raar trekje. Zo begon ze bijvoorbeeld vragen te stellen bij het feit dat we samen rondtrokken zonder getrouwd te zijn! Ze gaat conflicten uit de weg en zet zich in voor haar omgeving. Zo geeft ze bijvoorbeeld Engelse les in het dorp en heeft ze de GG jeugdbeweging opgestart.
  • Kyron (8) is het zoontje van Kelly en Ron. Hij is een baasspelertje, maar dat is niet moeilijk als zowel Ron als Kelly constant zijn gedrag corrigeren. We spelen regelmatig een gezelschapsspelletje met hem en als we alleen zijn is het echt een aangenaam jongetje.

vr 17/02 :
Het grote moment breekt eindelijk aan! De start van Carnaval! Heel Brazilïe zat hier al maanden op te repeteren! We nemen de bus naar Olinda en vanuit het raampje zien we de hemel steeds donkerder worden. Als we aankomen regent het pijpestelen en we zwemmen naar ons huisje. Alles is piccobello in orde! We moeten onze kamers delen, maar alle mede-huurders zijn toffe mensen! Veel slapen zullen we toch niet. Behalve de franse familie van afgelopen weekend delen we het huis met nog 2 franse vrienden Romuald en Solene) en ook Pedro komt regelmatig langs. We willen er net tegenaan gaan als de regen weer inzet, forte! We maken rechtsomkeer, er zijn nog genoeg dagen om Carnaval te vieren.

za 18/02 :
We zijn nog gewend aan het boerderij-ritme en worden vroeg wakker. Samen met Romuald besluiten we nog eens te proberen.
Verschrikkelijk veel volk gekleed in allerlei mooi of speciale kostuums! Later op de middag gaan we nog eens met z'n allen en we krijgen het gevoel dat Carnaval misschien niet helemaal aan ons is besteed...
We bekomen even en na een hapje krachtvoer zijn we klaar voor nog een rondje Olinda. Het giet alweer, maar deze keer laten we ons niet tegenhouden en stromen we mee met de blocco en diens machtige percussie. Iedereen is uitgelaten we dansen op het ritme van de frevo.
In Recife is er nog een optreden dat we niet mogen missen. Overdag amuseert iedereen zich in de straatjes van Olinda en 's avonds verhuist het feest naar Recife dat veel groter is. Dan zijn er spectaculaire concerten en hordes en horders vrolijke mensen. De show spat er van af en zelfs de regen doet daar niet aan af.

zo 19/02 :
We kunnen al iets later opstaan en hebben in de namiddag een afspraak met de canadese familie. Na een uur en een half wachten geven we het op en gaan we zelf maar kijken naar de gekke mensen in de straten. Vandaag is 'zoendag', dus iedereen mag elkaar vol op de mond kussen. Zowel Anaïs als Eliah moeten (weliswaar vriendelijk) langs alle kanten mensen wegduwen. De enge zilver-buik-man zal Eliah altijd voor de rest van zijn leven nachtmerries bezorgen. Ook schijnt iedereen te denken dat Anaïs haar goudblonde haar geluk brengt en af en toe aait iemand haar over het hoofd.

270_IMG_2710.jpg

Didier en Romuald blijven vreselijk lang weg inkopen doen en tegen dat we goed en wel gegeten hebben is het al te laat om in Olinda nog iets te beleven. We slenteren wat door de straten en wat nog rest van de blocco's zijn een toeter en een paar dronkelappen. Er is ergens nog een concertje, maar niet naar onze smaak. Wij gaan alvast naar huis en even later komt de rest ook terug. De axé heeft blijkbaar niet geholpen...

ma 20/02 :
In de namiddag wandelen we door het centrum, maar na 4 dagen non-stop feestvieren verkeert iedereen in een chronisch dronkenschap.
We zijn een beetje ontgoocheld, maar na een heerlijke schotel van Romu voelen we ons weer helemaal beter. We blijven gezellig thuis tot half negen en dan vertrekken we... bijna. Voor we in Recife geraken moeten we eerst nog iets eten en ons omkleden en nog axé kopen en nog even naar een concert luisteren en dan rijden we met wel tien in een veel te klein hippybusje voorbij waar we moeten zijn en we moeten nog wandelen en frieten eten als we bij het concert zijn is het al 2 uur 's nachts. Anaïs kan niet meer op haar benen blijven staan dus we nemen een taxi naar huis (het lukt ons nog om van R$50 tot 20R$ af te bieden!).

de 21/02 :
Een vriendin van Salvador maakt een heerlijk Feijoadão met appelsienen! Die is zo lekker dat iedereen achteraf een tukje doet. Later kijken we nog eens naar de prachtig verklede personen in de straten (1ste plaats gaat naar Jack Sparrow). Wij gaan vanavond niet meer uit: Morgenvroeg moeten we weer naar Bonito en we hebben het stilaan wel gezien hier.

wo 22/02 :
We staan vroeg op, wisselen emailadressen uit en gaan van door. De straten van Olinda zijn uitgestorven, uitgezonderd de vuilnismannen. We wandelen puffend en zuchtend de heuvel op naar het huis van Ron en Kelly. Kelly en de kinderen zijn al thuis, alleen Ron zit nog in Olinda.
Ons huisje ziet er heel gezellig uit! Niet voor ons natuurlijk, er zijn mensen blijven slapen...

IMG_2738.jpg

do 23/02 :
Vandaag zijn we alleen thuis met Ron. Uitslapen zit er niet in voor ons, wij mogen weer hekkens kuisen.
Ron vraagt of we nogsteeds de 25ste vertrekken. 25ste? Wij vertrokken normaal gezien pas de 27ste. "Ai," zegt Ron "dan hebben jullie een probleempje." We vrezen voor het ergste en bespreken wat we zullen zeggen als we hem er in de namiddag nog eens mee confronteren. Na het hekkenwerk gaan we eten en leggen het probleem op tafel. Ons donkerbruin vermoeden was juist. Het gesprek ontaardt in een venijnige discussie en halverwege moet Eliah even uit de kamer om te kunnen bekoelen. Anaïs probeert nog wat duidelijkheid te scheppen en het komt er min of meer op neer dat we lui en onvolwassen zijn. We hebben trouwens geen recht van spreken, we zijn immers maar wwoofers.
We laten ons niet zomaar als vuil behandelen en zeggen Ron dat we morgenvroeg vertrekken. Nadat we de geiten naar boven hebben gebracht en de planten water hebben gegeven beginnen we onmiddelijk onze rugzakken te maken. Kelly en de kinderen komen thuis en na het werken vraagt ze ons even appart om eens te praten. Eerst vrezen we dat ze het er nog eens in wil wrijven hoe lui we wel zijn, maar ze biedt ons haar excuses aan voor Ron's gedrag en legt uit dat zij geen inspraak had in de beslissing. We zijn erg opgelucht, want hoe onterecht Ron's opmerkingen ook waren, ze hadden toch een deuk geslagen in ons zelfbeeld.
Tijdens het avondeten komt Ron niet aan tafel zitten en als hij dan toch komt eten, laten we hem de goede sfeer niet bederven. Die avond spelen we nog een laatste keer 'de Kolonisten van Catan' met Kyron en Ketra. We kruipen vroeg in ons bed, op een of andere manier toch blij dat we hier morgen al weg zijn.

IMG_2752.jpg

vr 24/02 :
De mannen van de moto-taxi's brengen ons al vroeg naar Bonito. Daar wachten we op Kelly die ons meepakt naar haar vriendin waar we mogen blijven logeren voor twee nachten. We ontdekken de plaatselijke speelhal vol met biljarttafels en flipperkasten en nog vanalles. Iedereen valt haast omver als ze Anaïs (klein, blond, schattig) jetons zien kopen envechtspelletjes spelen. Daarna spelen we een rondje poolen en Anaïs wint voor de ogen van een verbaasd mannelijk publiek.

IMG_2713.jpg

za 25/02 :
We gaan naar de engelse les van Kelly en helpen door de kleine kindjes boekjes voor te lezen. In de namiddag gaan we weer poolen en Eliah neemt revanche. Het avondeten met de vrienin en haar familie is super gezellig! We zijn blij dat onze laatste dagen in Bonito toch gezellig waren.

zo-di 26-28/02 :
Vandaag vertrekken we (alweer) naar Recife. Binnen twee dagen moeten we daar het vliegtuig nemen naar São Paulo en vandaaruit naar Madrid. Ailton (ook een vriend van Kelly) haalt ons af aan de metro. Hij is een ongelooflijk sympathieke en uitbundige kerel (typisch braziliaans)
We mogen doen alsof we thuis zijn en hij laat Anaïs op de piano oefenen. Dat brengt hem op een idee en even later kijken we allemaal samen naar een opgenomen concert van de Nederlandse componist André Rieu: André Rieu in Wonderland. Heel vreemd om weer Nederlands te horen!
De volgende ochtend gaan we voor de laatste keer aan een van de prachtige braziliaanse stranden liggen.
Recife heeft blijkbaar een erg indrukwekkend shoppingcentrum waar we zeker eens naartoe moeten en dat doen we ook. Het is dubbel zo groot als dat van Natal en ook dubbel zo duur. We zijn vergeten iets mee te nemen om te eten en als we merken hoe schandalig duur het hier eigenlijk wel is vluchten we naar een self-service waar we veel lekkerder, veel gezelliger en voor maar 7 real per persoon ons bord naar hartelust kunnen volscheppen. Later proberen we een beetje te slapen ter voorbereiding van de vermoeiende vlucht naar São Paulo. Ailton zet ons af aan de luchthaven en wenst ons een goede reis.
De vlucht is te kort om te slapen en om 6u 's ochtens stuiken we bij Renato toe. Het boerderijwerk, Carnaval en een lastige vlucht beginnen hun tol te eisen en we worden van de slag allebei ziek. We slapen nog tot 9 uur en dan begint de stad teveel lawaai te maken om niet wakker te zijn. Terwijl we inkopen doen herontdekken we het monsterlijke São Paulo en komen tot het besluit dat alles een veel nettere, rijkere indruk maakt dan toen we hier voor het eerst waren.
In de loop van de dag voelen we ons alleen maar zieker en tegen de avond kunnen we geen spier meer verrekken.

wo 29/02 :
Vanavond vliegen we terug naar Europa, dus ons enige doel nu is om te recupereren. In onze huidige staat kunnen we onze rugzak zelfs niet opheffen. Onze vlucht is om 9 uur 's avonds dus in Brazilïe wil dat zeggen dat je om 5 uur al moet vertrekken. We eten nog eens stevig maal (trauma's aan honger lijden in het vliegtuig) en nemen afscheid van Renato die niet zoveel aan ons heeft gehad.
We zijn erg blij met onze vluchturen, maar onze verwachtingen worden helemaal overtroffen door het verbazend lekker eten en de supercoole schermpjes waar je uit allerhande spelletjes en films kan kiezen. Gewikkeld in onze fleecedekentjes kijken we samen naar Sherlock Holmes en daarna een heerlijk dutje. Dag Brazilïe!!!

Geplaatst door Eliah 1:54 Gearchiveerd in Brazilië Reacties (2)

Langs de braziliaanse kust

Mas que nada...

do 01- vr 02/12 :
Vandaag vliegen we naar Brazilïe!
We staan om 4 uur 's ochtens op en nemen de taxi naar het vliegveld. Voor we op het vliegtuig zitten kopen we nog vlug een detective voor Anaïs op de luchthaven en hup, we zijn vertrokken. De vlucht duurt in totaal ongeveer 10 uur. We maken nog een tussenlanding in Rio de Janeiro en nemen de binnelandse vlucht naar São Paulo.
Hier snuiven we al eens de braziliaanse sfeer op. Het is hier erg warm en vochtig en de lucthaven is nogal chaotisch. We nemen het vliegtuig dat naar São Paulo vliegt... of dat denken we toch. Eigenlijk gaan we naar Campinhas dat zo'n 2 uur rijden van São Paulo verwijderd is. Het is hier nu middernacht (-3 uur met Lissabon).
De vermoeidheid begint stilletjes aan toe te slaan. We moeten ook nog op de luchthaven overnachten omdat de eerstvolgende bus naar São Paulo pas om 7 uur 's ochtens vertrekt. Dodelijk vermoeid zijn we! Anaïs pakt haar slaapzak en matje uit en slaapt een beetje. Eliah let ondertussen op onze tassen. Dit was op z'n zachtst gezegd de minst aangename nacht van onze reis.
De volgende ochtend rijden we met de bus naar São Paulo. Daar stappen we over naar de metro en dan nog een laatste stukje wandelen naar het appartement van Renato, ook wel de São Paulo man. Hij maakt nog een laat ontbijt voor ons (mango!) en na een 34-uur-durende-en-slaaploze-vlieg-marathon ploffen we uiteindelijk in bed en sluiten onze vermoeide oogjes. We slapen niet te lang, anders
ligt onze biologische klok helemaal overhoop. We eten nog een eitje en daarna zetten we onze eerste stapjes in deze Monsterlijke Miljoenenstad. Gewapend met kaart en instructies gaan we naar een oude fabriek die is omgebouwd tot cultureel centrum. Daar komen we Renato weer tegen, samen met een paar vrienden.
Even iets over Renato: Hij is een architect die in het hartje van São Paulo woont. Zijn appartement is erg stijlvol en zijn spulletjes liggen gesorteerd op kleur. Hij is vriendelijk en altijd goedgezind.

IMG_1708.jpg

's Avonds gaan we naar een sambaconcert met Renato. VaiVai is dé sambagroep van São Paulo, weet Renato ons te vertellen. Ongelooflijk energieke ritmes doen de zaal daveren en iedereen danst mee! Later komen de roemrijke halfnaakte en weelderig versierde vrouwen op het podium. Het zijn geen magere modelletjes, maar ze zijn erg zelfzeker.
"During the day, they work in the supermarket, but at night, they turn into godesses!" Renato spreekt vol bewondering over de meisjes op het podium. Het wordt een ongelooflijke avond die overloopt van de ambiance! Hierbij vergeleken lijkt Europa maar een dooie boel. Leve de samba en leve de brazilianen!

za 03/12 :
Eerst gaan we naar een museum toegeweid aan de braziliaanse kunst. Het meest van al zijn we geboeid door deze vreemde spiegelsculptuur:

IMG_1692.jpg

We rusten even uit in het park waar een paar luie schildpadden (?!) in de vijvers zwemmen en daarna eten we feijoada, typische braziliaanse kost bestaande uit rijst met bonen en vleesjes.
Renato trakteert ons in de namiddag op een toneelstuk. Hoewel het voor kinderen geschreven is komen voornamelijk volwassenen kijken.
Bij afloop verlaat iedereen de zaal met een gelukkig, kinderlijk gevoel. Renato leidt ons door deze gigantische stad (ca. 20 milj. inw.) en we kunnen alleen maar verbijsterd staan en vervolgens achterover vallen. Monsterlijke Miljoenenstad. Dat laatste deel mag duidelijk zijn. Monsterlijk vanwege haar uitgestrektheid, de betonnen gebouwen die naar de hemel priemen en bovenal de afschuwelijke kerstversiering.
Onze excuses aan alle paulistanen, maar Saõ Paulo is een lelijke stad. Tijdens de feestdagen wordt de stad gedomineerd door gigantische kerstmannen en overal hangen valse ijspegels aan de bomen terwijl het 30 graden is. We bezoeken een expositie van Nelson Leirner die voornamelijk expliciete en confronterende pop-art maakt:

large_nlmapa.png

Vervolgens vieren we de verjaardag van een kennis in een frans theehuis. Heel vreemd om plotseling weer omgeven te zijn door al deze franse mensen, frans te spreken en frans te eten en drinken.
Tenslotte vieren we ook nog de verhuis van nog meer kenissen... Les van vandaag: brazilianen houden er van om dingen te vieren en ze hebben allemaal veel kenissen.

zo 03/12 :
Eindelijk halen we ons slaaptekort in. We ontsnappen aan alweer een meute vrienden en kenissen en kopen voor Anaïs een kleedje en een shortje. Morgen gaan we naar de Iguaçu watervallen. Die liggen aan de grens met Argentinïe dus we gaan weer eens vliegen.
(Voor Brazilïe was onze ecologische voetafdruk extreem laag, maar we zullen nog een heleboel vliegtuigen nemen om dit reusachtige land te doorkruisen. Stoute ons!)

IMG_1713.jpg

ma 04/12 :
We staan weer om 4 uur op en geraken op een recordtijd op de luchthaven. Alles verloopt vlot tot Eliah door de metaaldetector moet en beseffen dat hij zijn zakmes nog bij zich heeft. Een halfuur voor de check-in sluit. We vrezen dat we ons trouwe zakmes kwijt zijn, maar op het nippertje kunnen we het nog achterlaten bij de verloren voorwerpen. Uiteindelijk landen we in Foz do Iguaçu waar we worden opgehaald door de staff van het hotel. Overmorgen vertrekken al, dus we besluiten onmiddelijk naar de braziliaanse kant te gaan (die duurt minder lang). Na al het uitkijken naar deze dagen hopen we dat we het allemaal niet teveel overschat hebben. De braziliaanse kant van de watervallen heeft een panoramazicht over alle watervallen die zich van een 3km lange klif storten. Eerst zijn we een beetje teleurgesteld, maar als we verder kijken worden de watervallen steeds machtiger en prachtiger.

IMG_1947.jpg

Aan beschrijvingen zullen niet veel hebben aangezien het hele schouwspel te mooi is voor woorden. Een maand later zeggen we soms nog tegen elkaar: "Amai, zó veel water!"
Dan kunnen we niet anders dan overeenkomen. In het park zien we ook allerlei mooie beestjes, maar de rode neusberen stelen de show. Ze zijn erg schattig en bovendien helemaal niet schuw, waarschijnlijk omdat ze af en toe een sandwich krijgen (of stelen).
Nadat we op ons gemakje alle watervallen hebben bestudeerd, keren we terug naar het hostel. Bijna denken we dat we helemaal verkeerd zijn, maar alles komt toch in orde. We kruipen op tijd in bed zodat we morgen fris zijn om de andere kant te bezoeken (al geloven we niet dat het nog beter kan).

large_IMG_1793.jpg

di 05/12 :
We laten ons brengen naar de Argentijnse kant. Het park hier is veel toeristischer en beter ontwikkeld haar braziliaanse tegenhanger.
Terwijl we gisteren eerder een overzicht hadden over de watervallen, komen we bij de Argentijnse kant veel dichterbij. De meest beroemde onder de watervallen is de Gargata del Diablo (Duivelskeel). Erg indrukwekkend, maar er is hier zoveel volk dat er wordt gevochten om een goed plaatsje. Geef ons dan toch maar een van de andere watervallen waar we op ons gemakje kunnen genieten an het spectakel, veel aangenamer en bijna even spectaculair. (Het onderste deel van de Garganta gaat bijna helemaal gehuld in mist en het regent er continu waardoor het schitterende zicht deels wordt versluierd.)
Om helemaal toeristisch te doen gaan we met een bootje tot vlak onder de watervallen. Voordat de tour klaar is crasht onze boot bijna op de rotsen, maar daardoor mogen we nog een keer gratis!

IMG_1965.jpg

We zijn zo gehypnotiseerd door de prachtige watervallen dat we maar net op tijd zijn om te worden teruggebracht. Avondeten staat voor ons klaar en daarna springen we nog even in het zwembad.

large_IMG_2009.jpg

wo 06/12 :
Vandaag keren we terug naar Renato. Eliah krijgt zijn zakmes terug en alles verloopt prima!

do 07/12 :
We flaneren door de japanse wijk. Daar ontdekken we allerlei winkeltjes vol snuisterijen en regelrechte kitch. We eten bevroren yoghurt bij Yoguti, een soort self-service-yoghurt-bar. Superlekker, kleurrijk en gewoonweg hilarisch. Verder bezoeken we de kathedraal van São Paulo die hier niet op zijn plaats is, overschaduwd door de omringende flatgebouwen.
Thuis vinden we Renato en zijn vrienden die aan het zwoegen zijn op de presentatie van hun ets-tentoonstelling van morgen. Ook wij helpen een handje mee door lettertjes te kleuren en plannetjes over te tekenen. Knutseltijd! Na een korte rijst-en-bonen-break zetten we nog een laatste spurt in om alles af te werken. Wij kruipen om 12 uur in bed, Renato en co. werken ijverig verder tot 3 uur in de nacht!

za 10/12 :
Na het ontbijt gaan we naar een high-society architectenfeestje ter gelegenheid van kerstmis (brazilianen hebben altijd een excuus om een feestje te geven). Lekkere hapjes en nogal zatte mensen (allemaal vooraanstaande architecten of professoren...)
Renato toont ons een fotoboek over het São Paulo van 80 jaar geleden. Een andere wereld waarin het nog een klein, gezellig stadje was.
Een zatte mevrouw blijft maar herhalen dat Eliah wel knap is, maar Anaïs wel véél véél véél véééééél mooier is. Net een prinses!

"I am sorry, my English not very good, but *hips* you are hands... yes yes, you are handsome, but she, look at her, she is veeeery veeery veeery more beautiful than you are... veeeeeery beautiful, like princess" - zatte mevrouw

Als op er naar het einde toe alleen maar zatte mensen overblijven smeren we hem en gaan naar huis.
We slaan het volgende feest maar over en doen thuis nog wat aan creatieve therapie (Renato's huis zet aan tot tekenen).

zo 11/12 :
Renato toont ons nog eens een andere buurt van São Paulo en na een originele/bizarre expositie van twee braziliaanse kunstenaars, stuiten we per toeval op een nog veel vreemdere openlucht modeshow. Rare sm-figuren en mensen met potten op hun hoofd. Dit is het werk van pas afgestudeerde studenten die zo hun roem proberen te verwerven. Iemand begint ook foto's van ons te trekken. We zijn gevleid, maar als de fotograaf vervolgens "Gringo's!" uitroept, weten we al hoe laat het is.

ma 12/12 :
We gaan naar de top van de Banco do Brasil, een gigantisch bankgebouw in het centrum van de stad. We genieten er van een weids uitzicht over het immens uitgestrekte en (eindelijk) zonovergoten São Paulo. Tot aan de horizon zie je niets anders dan gebouw, na gebouw, na gebouw...

IMG_2053.jpg

Als Renato ons soms meeneemt om rond te wandelen, lopen we regelmatig wel eens verdwaald. Niet dat Renato geen richtingsgevoel heeft, de straten en gebouwen worden hier om de zoveel jaar platgegooid en vervolgens opnieuw aangelegd. Deze stad is al zo groot en blijft als een razende verder groeien.
We gaan 's namiddags nog eens naar de Yoguti en om in thema te blijven eten we 's avonds sushi.

di 13/12 :
Vandaag nemen we de bus naar Rio waar we bij een goede vriending van Renato blijven. We willen net op de metro stappen als we ons plots realiseren dat we ons tasje met fototoestel, lunch, etc. bij Renato vergeten zijn. Een hartsilstand later staan we terug aan de metro met het tasje stevig op tegen borst geklemd...
Eerste indrukken van Rio: pokkeheet, razend druk (bijna doodgereden), maar de mensen zijn er veel vriendelijker en spreken beter Engels dan in São Paulo. Na een beetje zoeken vinden we dan toch waar Beth woont. We staan wat onzeker voor het gigantische appartement als ineens de poorten van het hemels verblijf als vanzelf voor ons opengaan. We worden verwelkomt door de receptie (jawadde) en worden de juiste verdieping getoond. Beth is zelf nog niet thuis, maar ze laat een briefje met instructies voor ons achter. Allemaal heel mooi, maar sinds we in Brazilïe zijn hebben we nog geen enkel strand gezien, dus op naar het strand! Op goed geluk vragen we de juiste richting en we komen uit bij Ipanema, een van de stranden. Hoge golven, prachtig uitzicht (bergen en tropisch groen), hagelwit zand... Rio is onmiddelijk onze nieuwe favoriet!

IMG_2092.jpgIMG_2061.jpg

De strandgarderobe is hier toch een tikkeltje anders dan wat we gewend zijn in Europa.
Álle vrouwen dragen hier strings: dik, dun, jong, oud, ... Niemand is hier beschaamd over zijn of haar uiterlijk. Paradoxaal is dat schoonheid hier enorm belangrijk is. Mensen zijn dag en nacht in de weer om zo slank en gespierd mogelijk te worden of de perfecte teint te verkrijgen.
In Rio domineert de strandcultuur, dat staat vast. Het lijkt hier overigens minder druj dan São Paulo, misschien door al het groen of vanwege al de bergen waar de stad tegen genesteld is. Iedereen lijkt hier ook vriendelijker en minder gehaast. Na een prachtige namiddag aan het strand zitten we vast in de spits. We komen diezelfde dag nog thuis, al begonnen we er aan te twijfelen.
Uiteindelijk ontmoeten we Beth. Ze is niet vaak thuis, maar ze is erg blij dat we haar gezelschap houden.

wo 14/12 :
De weergoden zijn ons niet gunstig gezind, dus vandaag geen dagje aan het strand. We verkennen de buurt, op zoek naar afleiding en internet.

do 15/12 :
We doen onze boodschappen van vandaag. Als we terug keren en de deur achter ons sluiten, krijgen we de sleutel er niet meer uit. In een laatste poging onze sleutel terug te krijgen, breekt Eliah de sleutel in tweeën, een stuk in zijn hand en het andere nog in het slot. We hebben onszelf opgesloten. Vanaf het balkon roepen we naar een groep werkmannen aan de overkant die vervolgens de receptie verwittigen (We spreken maar weinig Portugees, niet evident om dan zoiets uit te leggen). Na een half uur hebben we nog geen reactie gezien, zijn ze ons vergeten? We roepen nog eens naar beneden en deze keer helpt het buurmeisje van beneden ons. Zij spreekt Engels en kan ons de situatie uitleggen. De receptie moet goedkeuring krijgen van Beth om een slotenmaker te laten komen, aangezien in de laatste 2 maand er al in 4 appartementen is ingebroken door gefoefel met sleutels. Een paar uur later worden we uiteindelijk bevrijd. Het buurmeisje van onder ons nodigt ons uit om mee naar het centrum te gaan. We laveren door drukke straten volgestouwd met allerlei koopwaar. Meestal namaak, maar onze reddende engel weet het kaf van het koren te scheiden en voorkomt dat we ons laten oplichten. Anaïs haar wens gaat in vervulling als ze een braziliaanse bikini koopt en onze nieuwe vriendin geeft haar ook nog een paar oorbelletjes cadeau!

vr 16/12 :
Vandaag kunnen weer naar het strand!
Na een uur of drie komen er weer donderwolken aanzetten. Ze zien er nogal onheilspellend uit dus we maken ons uit de voeten, net op tijd.
Het water valt met bakken uit de lucht en de straten veranderen in rivieren. Even later klaart het wat op en we maken van het moment gebruik om even inkopen te gaan doen. We prepareren een volledig lunchpakket voor de busrit van morgen. 's Avonds gaan we iets drinken en we babbelen nog wat met Beth.

IMG_2096.jpg

za 17 - zo 18/12 :
We beginnen aan onze lange reis naar het noorden. Volgende halte: Salvador.
Het wordt een helse rit. We zitten 34 uur op de bus. Eerst hebben we last van een druppende airco boven ons hoofd, vervolgens worden we naar achter verplaatst, naast een verschrikkelijk stinkende toilet. Eliah wordt ook nog eens misselijk door iets verkeerd te eten.
We rijden door de nacht heen en we komen pas de volgende avond laat toe. Daar wachten ons nog een paar busritten en veel frustratie. We mogen uiteindelijk toch in onze bedden neerzijgen.

ma 19 - di 20/12 :
Binnekort reizen we verder naar het noorden. We weigeren nog eens hetzelfde mee te moeten maken en kopen een vliegticket in plaats van een busticket naar Natal. We hebben het relatief kleine verschil in prijs er dubbel en dwars voor over. We spoelen onze vermoeidheid van ons af in de warme zee en genieten van het mooie uitzicht.

wo 21/12 :
We staan eens vroeg op! Niet voor de lol natuurlijk, we gaan met de boot naar 2 prachtige eilanden in de baai van Salvador. We eten vers fruit terwijl een sambagroepje voor wat ambiance zorgt. Een echte toeristische attractie met andere woorden.
Het eerste eiland is bijna onbewoond. Erg paradijselijk! We dobberen even in het water, maar al snel moeten we verder naar het tweede eiland. Daar staat een buffet met typische braziliaanse gerechten op ons te wachten. We eten ons tonrond en bekomen aan een prachtig strand...

ilha_do_frade.jpg

We worden plots gewekt door een man die zegt dat onze boot aan het vertrekken is! Blijkbaar hadden we het tijdstip van vertrek verkeerd begrepen. We racen naar de haven en moeten toekijken hoe onze boot wegvaart, zonder ons! We roepen en gillen dat ze moeten omkeren en gelukkig horen ze ons. We komen veilig thuis en zelfs de mogelijke staking in de luchthaven kan ons voorlopig niets schelen.

vr 23/12 :
Vandaag vliegen we naar Natal. Op het vliegtuig krijgen we een miniscuul zakje chips. Wij kunnen voor een maand terecht bij de papa van Eliah die niet ver van Natal werkt. Ook zijn mama en zus komen hier op vakantie. Wij twee komen als eerste aan in het hotel in Ponta Negra.
Veel te luxueus naar onze smaak, maar onze standaard ligt intussen al zó laag. Ondertussen hebben we een knagende honger gekregen en we gaan op jacht naar een supermarktje. Binnen wandelafstand is er niets te vinden. Uiteindelijk laten we onze principes varen en eten een hamburger in een snackbar (best wel lekker). 's Avonds laat wordt Eliah eindelijk verenigd met zijn ouders en zusje. Na een paar traantjes zijn we weer helemaal de oude en gaan we een garnaalrestaurant. Geen minuut te vroeg blijkt, want even later staan de mensen aan te schuiven voor een plaatsje.

za 24 - vr 30/12 :
We verlaten Natal en gaan naar een kleine gemeenschap, niet ver van Touros. Daar woont Eliah's vader als hij in Brazilië blijft. We installeren ons in het huisje, dat eigenlijk hoort bij van een pousada, een gemeenschapshuis waar men kan gaan eten, zwemmen of gewoonweg een babbeltje slaan. Veel spectaculairs gebeurt er niet. We zwemmen, lezen een boekje en kaarten met de andere bewoners. Als de verveling echt accuut wordt, nemen we toevlucht tot de computer. Eliah en zijn zus Thaïs proberen het beruchte Bubble Struggle uit te spelen of anders leren we Anaïs haar boerderijtje opzetten in Minecraft.

IMG_2136.jpgIMG_2114.jpg

za 31/12/'11 - zo 01/01/'12:
Nieuwjaar gaan we vieren in Natal. We hebben een appartementje gehuurd en vanop het dak zouden we het vuurwerk goed moeten kunnen zien. De meisjes beginnen afkickverschijnselen te vertonen van zo lang niet te hebben kunnen shoppen en om dat te verhelpen geven we ze vlug een dubbele dosis in de Midway Mall, een shoppingcentrum ongeveer 10 keer zo groot als wat we in Belgïe gewend zijn. Qua uitvoering is het vergelijkbaar met de Europese shoppingcentra, behalve misschien de vele winkels die slechts bikini's en teenslippers verkopen. Als iedereen verzadigd is keren ze strandwaards. Het water is hier bijna lichaamstemperatuur, maar toch heerlijk koel vergeleken met het gloeiend hete zand.
De jaarwisseling komt steeds dichterbij en we zoeken de juiste deur om op het dak te geraken. Eliah gaat per ongeluk de machinekamer binnen en laat een alarm afgaan. We krijgen het vuurwerk toch nog te zien en wensen iedereen een feliz ano novo!!!

IMG_2210.jpg

De volgende dag ruimen we op en gaan naar een churrascaria, een typisch braziliaans vleesrestaurant. Lange buffettafels met wel 100 soorten rijst met bonen en onverantwoord veel gegrild vlees. We laten het ons smaken en iedereen gaat van tafel met een lichte indigestie.
Papa rijdt ons nog eens door de Ponta Negra en het mag wel duidelijk zijn dat Brazilïe een niet te stoppen reus is. Waar 25 jaar geleden
1 pousada en verder alleen duinen stonden, verrijst nu het ene vijfsterrenhotel na het andere.
Na te veel vlees en hoge gebouwen ploffen we in ons bed en bewegen niet meer tot het stilaan tijd wordt om naar Touros terug te keren.

ma 02 - do 05/01 :
Dit zijn alweer de laatste dagen voor mijn mama en zusje. We profiteren er van en duwen elkaar nog veel in het zwembad, spelen de kolonisten van catan en bakken eindelijk nog eens pannekoeken voor iedereen. We bezoeken Gostoso, een klein vissersdoprje vlakbij, en testen het bodyboard dat we vonden ergens in het rommelige huisje. Eliah is voor de rest van de dag verdwenen in de golven en de meisjes kletsen een beetje aan de branding. We drinken nog een cocosnoot op onze fijne tijd en rijden dan terug over de bultige weg.

DSC00007.jpg

vr 06/01 :
Iedereen maakt zich klaar om mama en Thaïs aan het vliegveld af te zetten. Voor iedereen het goed en wel beseft staan we aan de check-in en zwaaien we elkaar uit. Als we weer in ons huisje zijn voelt het toch wat leeg en het besef dat we net het vliegtuig naar huis konden nemen wekt toch een zekere melancholie op.

IMG_2116.jpgIMG_2125.jpg

za 07/01 - za 14/01 :
We wennen er weer snel aan om met ons tweetjes te zijn. We zwemmen veel, lezen veel en worden vrienden met onze nederlands buren.Maandag vieren we Anaïs haar "pre-verjaardag" omdat we misschien wel liften en camperen de 31ste maart, dus het is toffer zo.
Anaïs wordt verslaafd aan de Millenium-trilogie en ik schrijf verder aan de blog. Overdag wandelen we aan het strand of leert Eliah autorijden van zijn papa. 's Avonds spelen we dan een spelletje "kolonisten" met onze vriendin Hella.

zo 15/01 :
We worden getrakteerd op een keertje snorkelen samen met Mark en Renzo, twee andere huurders. Eerst in de speedboat met een forse tegenwind, dus hoge golven verzekerd! Gelukkig hebben we niet te veel gegeten 's middags. We krijgen een bril en snorkel en worden afgezet in een prachtig, ondiep koraal vol met allerlei kleurrijke visjes en zee-egels. Na een middagje drenkeling spelen staan we stijf van het zout:

IMG_2342.jpg

ma 16 - vr 20/01 :
We vullen onze laatste dagen met heerlijk niets doen. Anaïs leert Eliah nog wat rijden en dat lukt al aardig (hij vergeet alleen te pinken).
Maar na een tijdje krijgen we genoeg van het stilzitten en willen we weer verder. Het heeft deugd gedaan om ons nergens zorgen om te hoeven maken en ons te omringen met mensen die Nederlands en Engels spreken, maar dit is niet het soort vakantie dat we lang zouden volhouden. Binnekort vertrekken we dan ook naar een boerderij meer naar het binnenland.
We maken er nog een paar toffe dagen en komen steeds vaker op bezoek bij onze buren.
(We zien ook nog een tarantula en een schorpioen die Eliah dood trapt! Brrr...)

IMG_2322.jpg
large_IMG_2364.jpg

za 21/01 :
Normaalgezien zouden we vandaag al naar Natal vertrekken, maar we stellen ons afscheid nog heel eventjes uit. We genieten nog een laatste keer van wat de prachtige omgeving ons allemaal te bieden heeft. We kijken naar een pasgeboren veulentje en dineren samen met Hella en Renzo. Nog een laatste keer vallen we in slaap met het geruis van de zee op de achtergrond.

IMG_8378.jpg

zo 22/01 :
Voor we naar Natal gaan bezoeken we nog even de vuurtoren vlakbij. De Farol do Calcanhar is de hoogste vuurtoren in Brazilïe en wij mogen naar boven! We hebben een prachtig uitzicht op de zee en de stad 25km verderop! We staan hier letterlijk bovenop de hoek van
Zuid-Amerika en dat voel je wel aan de sterke wind.

IMG_2406.jpg

Renzo moet ook naar Natal dus we kruipen allemaal samen in de auto.
We installeren ons weer in hetzelfde appartementje als tijdens Nieuwjaar en na een kort afscheid van de papa van Eliah zijn we weer alleen met z'n twee. We worden even overvallen door paniek nu we ons gemakkelijke leventje kwijt zijn en we het chaotische Brazilïe weer alleen aan moeten. We troosten elkaar en gaan naar Sherlock Holmes 2 kijken. De film zit prachtig in elkaar en we zien het allemaal weer zitten nu.

ma 23/01 :
Ons ontbijt wordt onderbroken als plots aan de deur wordt gebeld door niemand anders dan Renzo. We hadden net ons lot als eenzame trekkers geaccepteerd, dan komt ineens die vriendelijke Renzo weer aanzetten! Hij helpt ons helemaal naar de rodoviaria. We reizen erg comfortabel en komen aan in Recife. Het busstation lijkt wel midden in een oerwoud te liggen. Overal groen rondom en vogelgeluiden die ons doen denken aan het Iguaçu-park. We hebben afgesproken met een couchsurfer, maar die komt niet opdagen. Het wordt al donker en we beginnen al lichtjes ongerust te worden. Een paar vriendelijke mensen leggen ons de weg uit naar de een hostel vlakbij. Dat we onze afspraak hebben gemist blijkt achteraf een misverstand te zijn, maar het blijft erg vervelend.

di 24/01 :
Samen met René de hollander gaan we een stapje zetten in Recife. We bezoeken twee forten die nog dateren uit de tijd dat de nederlandse kolonisten hier de plak zwaaiden. De bus naar huis is een rijdende doodskist en we zijn blij als we weer met beide voeten op de grond staan.

Geplaatst door Eliah 13:10 Gearchiveerd in Brazilië Reacties (3)

Boerderijen in Portugal

Zo traag als mulch!

ma 31/10 - wo 02/11:

We nemen de bus naar Pampilhosa da Serra waar het engelse boerengezin ons zal komen afhalen.
De rit is verschrikkelijk bochtig en bultig en we zijn maar al te blij als we eindelijk kunnen uitstappen. Hoewel het nog niet vreselijk laat is, staat de zon toch al laag aan de horizon. Zonder er veel woorden aan vuil te maken rijdt de man van het gezin ons naar de boerderij. Ondertussen kunnen we geen hand meer voor ogen zien. "Installeer uw tent maar ergens hier." Hoewel we al 5 maand op voorhand gevraagd hadden of we bij hun terecht zouden kunnen, is er op dit ogenblik niets voor ons voorzien. Lichtjes verward beginnen we dus maar onze tent in het donker op te zetten. Er zijn nog andere vrijwilligers hier op de boerderij. Een aantal hebben hun verblijf hier verlengt. Daarom zijn de caravans nog steeds bezet en hebben wij geen plekje meer. De vrijwilligers eten gescheiden van het gezin in een soort schuurtje/rommelkot zonder verlichting, ramen of deuren. Gezellig is anders...

5IMG_1346.jpg
6IMG_1359.jpg

De volgende dag vragen we of er een andere mogelijkheid is voor onze slaapplaats. Ze kunnen niets beloven. Wel vervelend voor ons aangezien het nu regenseizoen is (misschien had je het al gemerkt?) en als het in Portugal regent, dan REGENT het ook. We kunnen het in ons tentje wel een paar dagen volhouden, misschien een week, maar een permanente oplossing is het allesinds niet. De vrouw des huizes toont ons het terrein en legt ons het reilen en zeilen van de boerderij uit. Hier doen ze aan permacultuur, wat ongeveer inhoud dat je de natuur zo weinig mogelijk stoort en haar eigen gang laat gaan. Voor ons lijkt het een beetje te primitief en te weinig productief, maar dat kan ook aan de situatie hier liggen. Blijkbaar is er nergens elektriciteit of stromens water, dat betekent dus ook wassen in de rivier. Eigenlijk willen we liefst zo snel mogelijk vertrekken, maar vandaag rijden er geen bussen aangezien het een feestdag is.
We werken onze uurtjes en daarna... Er valt hier eigenlijk geen klop te beleven, dus we wandelen naar het dichtsbijzijnde gehucht (waar natuurlijk ook geen klop te beleven valt) en na een paar minuten besluiten we hier niet langer te blijven. We draaien wat met onze duimen en keren dan maar terug. Het wordt alweer donker en daarbovenop nog eens barkoud. De omgeving is wel érg mooi, maar tegelijkertijd onherbergzaam. Er hangt hier constant mist en een kille wind waait recht door onze kleren heen. Er is nergens beschutting (in ons kot is het even tochtig) en nergens een plekje om je op te warmen. Alleen door te werken krijg je het een beetje warm (aquavit drinken helpt ook). Het gezin en de andere vrijwilligers zijn wel vriendelijk, maar nogal ongeïnteresseerd. Om iets te doen te hebben, rapen we een paar kastanjes en poffen die in een vuurtje. Beste maal dat we hier al hebben gehad.

IMG_1362.jpg

We vertrekken vroeg in de ochtend. Als afscheidcadeau krijgen we nog een kop thee/afwaswater en daarna smeren we hem, weg van deze treurige bedoening. Alweer de vreselijke busrit, maar alles beter dan daar te blijven. We keren terug naar ons hostelletje in Coimbra. Tent nat, kleren nat, alles nat. Manu (de uitbaatster van het hostel) neemt ons onder haar hoede en we mogen van haar een dagje gratis blijven. We leggen alles te drogen en nemen een hete douche. Daarna zoeken we zo snel als we kunnen een nieuwe boerderij niet te ver weg waar we welkom zijn. Manu (we sluiten haar voor altijd in ons hart), kent via via iets dat lijkt op wat we zoeken. Een boerderij waar we aan de slag kunnen en niet te ver van Coimbra. Morgen kunnen we beginnen! We geven Manu een dikke knuffel en kruipen onder de dekens waar het LEKKER WARM is!!!

(Manu kijkt gespannen naar de voetbal. Ze is tenslotte een Braziliaanse.)
IMG_1365.jpg

do 03 - zo 06/11 :
We vertrekken naar Coruche waar de nieuwgevonden boerderij ligt. We komen aan op het landgoed dat gerund wordt door een Mark, een duitse man die hier zelf ook een vrijwilliger is. Achteraf horen we dat hij een lastig verleden in Duitsland heeft achtergelaten en met zijn zoontje van 5 door Europa trekt. Zo zijn ze begonnen in het zuid-westen van Portugal en na een jaar niet verder geraakt dan hier. Het lijkt erop dat we hier wel goed zijn terechtgekomen. We krijgen een kamertje voor onszelf en er is stromend water, halleluja. Het regent weer (nu geen probleem meer), dus vandaag hoeven we niet te werken. Joepiejee! Hij toont ons het eigendom (dat dus niet van hem is, maar de eigenaar aan hem overlaat) en we begrijpen nu hoe de vork aan de steel zit: Dit was ooit een hereboerderij met een groot landhuis en verschillende kleinere huisjes voor de arbeiders. De boerderij is in vervalling geraakt en vervolgens opgekocht en gerenoveerd tot ruraal hotel. De kamers in het landhuis worden verhuurd en een handvol mensen houden het gehele landgoed op orde. Behalve Mark die het huis een beetje opknapt is er dus ook een soort boswachter en een kokkin. Wij slapen in de arbeidershuisjes en helpen Mark met het herehuis te kuisen, de muren te witten, lampen vervangen, enzovoorts. Geen echt boerderijwerk zoals we hadden verwacht, maar op dit moment kunnen we niet kieskeurig zijn. Behalve wij twee is er ook nog Jones, een duitse trekker die hier al een weekje zit.
De volgende dag staan we vroeg op en na het ontbijt krijgen we ons taakje van vandaag toebedeeld. In het landhuis moet een grote ondergrondse eetzaal gekuist worden die vaak wordt gebruikt voor trouwfeesten en dergelijke. Eenvoudig genoeg. We gaan het stof te lijf met grote veegborstels en na een paar uur ziet alles er weer een pak netter uit. Daarna leggen we grote plastieken zeilen uit om het plafond opnieuw te gaan schilderen. Het schilderen zelf zal op een ander moment moeten, nu moeten we een aantal antieke deuren afplakken om te voorkomen dat ze aangetast worden door het gure weer. We zijn net halverwege als plotseling de kokkin onze rol plastiek komt afpakken (die dient daar niet voor... of iets in die aard) en ons zegt dat we de was moeten helpen ophalen. Mark had al eerder vertelt dat ze regelmatig vrijwilligers voor haar kar probeert te spannen, dus we muizen er van onderuit door te zeggen dat Mark ons nodig heeft. We vinden ergens een nieuwe rol en werken af waar we aan begonnen zijn. Daarna zijn we vrij. We genieten van het waterig zonnetje en lezen ons boekje.
De volgende dagen begint de sfeer wat te minderen... De kokkin draagt ons de hele tijd op allerlei klusjes voor haar te doen. Mark heeft aan de andere kant weer geen werk voor ons, toch niet binnen de afgesproken uren. We hebben net een hele voormiddag rondgeslenterd,
wachtend op een taakje, en net als we vrij zijn begint hij ons te rekruteren. Eliah begint net Jones en Anaïs naar huis te spelen in Monopoly (Looney Toons edition), als Mark komt vertellen dat hij zich niet goed voelt en wat vroeger naar bed gaat. Oh ja, bijna vergeten: straks komen er gasten en wij moeten die ontvangen. We krijgen nauwelijks instructies en wachten tot ze rond middernacht toekomen. Schoorvoetend leggen we uit dat de manager te ziek is om ze te ontvangen. Het zijn gelukkig erg begrijpende mensen. We tonen hun de kamer, alleen is het niet de juiste. ??? We wekken Mark en leggen hem het probleem uit. Hij geeft ons de juiste sleutel en draait zich weer om. Een uur later is alles in kannen en kruiken, hoewel het allemaal bij elkaar wel een beetje een vreemde situatie was.
Overdag krijgen we Mark nauwelijks te zien. Hij is heel de tijd in de weer en zijn zoontje speelt van 's ochtens vroeg tot 's avonds laat spelletjes op de computer. Anaïs onderneemt een poging om met hem buiten te spelen, maar na een halfuur voetballen wil hij weer op de computer. Als we allemaal aan tafel zitten kan hij niet rustig blijven en dan begint hij met zijn vader te vechten. Als Mark hem vervolgens geen aandacht geeft, begint het jongetje te tieren en allemaal lelijke dingen tegen zijn vader te zeggen. We verstaan ze gelukkig niet, maar Jones trekt grote ogen. Jones zegt ook dat het jongetje eerst veel rustiger was, maar naarmate de tijd vorderde steeds wilder en angstiger is geworden. Mark houdt er ook een aantal vreemde ideeën op na. zo vindt hij dat Duitsland nogsteeds bezet wordt door de gealliëerden en dat de eigenlijke grenzen die van voor 1940 zouden moeten zijn. Elke donderdag en zondag komt er een hele groep jagers eten. Dan maakt de kokkin een geweldige hoop eten; wij krijgen de restjes. Als we iets vers willen maken zegt ze dat er nog genoeg overschotjes zijn. Uiteindelijk gaan we dan maar zelf naar de winkel en flansen we zelf in mekaar. Niets ernstig allemaal, maar er hangt een hele vreemde sfeer hier. Jones vertelt ons dat hij zondag wil vertrekken en eigenlijk is er zonder hem maar weinig aan. Wij hebben ondertussen nog een andere boerderij gevonden waar we terecht kunnen, dus pakken we alledrie onze rugzakken en weg zijn wij. We krijgen een lift naar Almeirim. Daar worden we ontvangen door Patricia, de eigenares van de (nieuwe) boerderij. Derde keer, goede keer?

IMG_1371.jpg

ma 07 - zo 20/11 :
Patricia is erg arm, maar wel vriendelijk. Meer verlangen we niet.
Hoe arm ze is blijkt later als ze op een gegeven moment geen nieuwe gasfles meer kan kopen (om te koken of te douchen) en uiteindelijk zelfs geen brood meer... Kinkloppen tot het einde van de week, maar daarna blijft het toch povertjes.
Uiteindelijk blijkt Patricia ook zo vriendelijk niet meer. We voelen ons een beetje verslagen, maar nu zijn we het zoeken moe en leggen ons er bij neer dat we nog 2 weekjes hier zullen moeten blijven.
Onze dagen zien er doorgaans ongeveer zo uit:
We staan op maken ons klaar om te ontbijten en gaan naar beneden. We zien dat er weer eens geen brood is dus willen we vlug naar de winkel gaan om er te gaan kopen. We vragen of Patricia ons wat geld kan geven, maar na verloop van tijd durven we dat niet meer, dus kopen we zelf maar een brood. We zijn blij dat we even het huis uit lunnen, want ondertussen is Patricia zich ongelooflijk aan het opjagen om haar dochtertje Gabriella op tijd naar school te krijgen. Patricia roept en dreigt, maar Gabriella is er ondertussen al aan gewoon en doet rustig verder in haar eigen wereldje. Eliah heeft nog een heel eind te fietsen dus hij vertrekt al. Patricia en Anaïs laden de auto in en even later vertrekken zij ook. De boerderij is gebaseerd op permacultuur en brengt weinig tot niets op.
Daar komt Patricia eindelijk wat tot rust zolang we haar maar niet voor de voeten lopen en hard doorwerken. Het werk is zwaar en vreselijk monotoon. Van iets bijleren over groenten kweken komt niets in huis, eigenlijk hebben we gewoon 2 weken met kruiwagens op en neer gezeuld. Patricia graaft met een machientje ongeveer 8 lange, parallelle geulen die wij vullen met manure, dan met mulch, vervolgens ophogen, bedekken met een dikke laag mulch en tenslotte aardbeien op transplanteren.

IMG_1470.jpg

Er mag niet te veel gelachen of gepraat worden, want dan begint ze lastig te doen en drijft ze het tempo op. Zo zijn we een hele dag bezig en als de zon begint te zakken keert Eliah huiswaards, niet veel later gevolgd door Anaïs en Patricia. Thuis kijkt Patricia TV of zit ze op facebook. We maken meestal zelf avondeten, anders komt gaan we met honger naar bed. De afwas is ook altijd voor ons. Als Patricia in een goede bui is (zelden) dan praat ze alleen maar over zichzelf zonder zelf ooit te luisteren. Woensdag en zaterdag gaat ze werken op kantoor. Dan is het huis even rustig en hebben we wat tijd voor onszelf. Patricia neemt haar laptop altijd mee en als ze thuis is heeft ze hem zelf heel de tijd 'nodig' (lees: ze wil liever facebooken)
Als we ooit internet willen gebruiken, moet dat in de bilbiotheek. Vandaar dat we zo hopeloos achterzitten met deze blog! Verder valt er in het dorp werkelijk geen knijt te beleven. Bussen rijden er maar zelden; het lukt ons maar een keer om naar Santarem te gaan, een grotere stad in de buurt.
Als Patricia slechtgehumeurd is, gebeurt het wel eens dat ze tegen ons uitvliegt, iets waar ze na vijf minuten spijt van heeft en ons een dikke knuffel komt geven (hoe vreemd is dat?). Op een keer komt de familie bij haar thuis om het huis klaar te maken voor het verjaardagsfeest van Patricia's zus en hun vader. Tijdens de voorbereidingen ontstaat er een knetterende ruzie en Patricia verdwijnt gillend in de nacht. Wij proberen Gabriella te troosten en zo komt het dat ze regelmatig met ons speelt. We zitten met haar in aangezien wij na twee weken wegkunnen, terwijl zij hier nog lang vastzit. De volgende avond als het feest wordt gehouden, is Patricia zelf nauwelijk aanwezig.
Na ongeveer een week komt er verandering in de zaak. Er komt nog een derde vrijwilliger op de boerderij werken. Een rijzige, oude duitser die iets weg heeft van Gandalf. Zijn naam is Reinhart en hij reist met een scootertje doorheen Portugal, op zoek naar een nieuw huis om er zijn oude dag door te brengen. Hij spreekt geen Portugees en een weinig Engels. Eerst zijn we een beetje teleurgesteld omdat de nieuwe vrijwilliger niet helemaal is op wie we hadden gehoopt. Op het eerste zich lijkt hij een nogal vreemdsoortig persoon waarmee maar weinig contact mogelijk is. Later blijkt hij een goedhartige en hoffelijke man te zijn. Hij kan zeer geboeid vertellen over de germaanse volksverhuizingen en is een expert op het vlak van antiek. Hij ontdekt bijvoorbeeld twee 18e-eeuwse glazen in de kast, maar dat blijft tussen Reinhart en ons. Reinhart houdt zich tijdens het werk vooral bezig met paletten uit elkaar kloppen om de planken te gebruiken. Uren aan een stuk staat hij maar te kloppen en eigenlijk zouden we met hem willen ruilen, want kruiwagens heen en weer rijden is zo mogelijk nóg saaier.
Reinhart is erg aangenaam gezelschap en zorgt ervoor dat Patricia wat minder in onze nek zit. Hij blijft een beetje vreemd (zijn diëet bestaat uit kwark en bananen die hij zelf koopt), maar hij is erg charmant en lichthartig.
"I love this town. It has beautiful old houses and Aldi" - Reinhart

IMG_1492.jpg

Sfeerbeeld:
Wij bakken pannekoeken, want we zijn het beu altijd dezelfde, met water aangelengde soep te eten. Reinhart slaat vriendelijk een pannekoek af. Gabriella is reuzeblij. Patricia eet een pannekoek, zegt dat ze nog nooit iemand zo traag heeft zien werken als ons vandaag
en pakt vervolgens de boter af, we moeten onze pannekoeken maar in olijfolie bakken (!?!). We vragen of Reinhart er echt geen moet hebben en eerder uit vriendelijkheid probeert hij er toch een. Hij zegt dat het hem erg smaakt en hem herinnert aan de tijd dat zijn moeder hem nog pannekoeken bakte. Er is nog een beetje deeg over en we helpen Gabriella haar eigen mini-pannekoek maken. Opeens komt Patricia zich mengen en ze verprutst Gabriella's pannekoek die net zo goed aan het lukken was. Gabriella wil niet dat haar mama de pannekoek doet mislukken en Patricia reageert boos terug. Uitendelijk krijgt Gabriella toch haar pannekoek voor elkaar. Reinhart gaat naar bed en bedankt ons nog eens voor de lekkere pannekoek. Hij wenst ons een goede nachtrust toe, maakt een kleine buiging en verdwijnt. We stoppen Gabriella in bed en geven haar een knuffel. Daarna zeggen we slaapwel tegen Patricia die op de zetel naar TV kijkt. Ze is duidelijk te geboeid om te antwoorden.

We willen hier niet de rest van de maand blijven, maar tegelijkertijd weigeren we een week in een hostel te overnachten. We herinneren ons het couchsurfaccount dat we hadden aangemaakt in Porto. Couchsurfing.org is een website waarop iedereen zijn of haar bank/bed gratis beschikbaar stelt aan de andere leden van couchsurfing en dan in ruil zelf gratis bij andere leden mag verblijven. Je maakt een zo gedetailleerd mogelijk profiel en vervolgens stuur je verzoeken naar de mensen waar je denk mee overeen te komen. Wij begonnen dus als razenden verzoeken te sturen naar mensen in de buurt van Lissabon, maar helaas waren we daar een beetje te laat mee (normaalgezien schrijf je ongeveer 2 weken op voorhand). Niemand stuurt terug, maar we zijn vastbesloten niet langer te blijven! We boeken een nacht in een hostel in Lissabon en daar zoeken we wel verder.

ma 21/11 :
Het laatste dat Patricia zegt als we vertrekken: "Jammer, ik kon jullie vandaag wel gebruiken voor de oogst."
Hier komen we duidelijk niet meer terug. We liften eerst naar Santarem. Daar staan we dan te wachten op onze lift naar Lissabon als het weer eens gaat regenen.Het verergert tot drashen. "Kunnen jullie niet beter?!" schreeuwt Anaïs naar de wolken. Stel nooit de wolken op de proef... We zijn bijna verzopen als we worden opgepikt door de grootste 4x4 die we al hebben gezien. De bestuurder is een (erg rijke) chinees die onderandere in Brussel een shoppingcentrum bezit. Hij is reuzevriendelijk en als we in Lissabon aankomen nodigt hij ons uit om in zijn restaurant te komen eten. 'Ik trakteer jullie!' zegt hij fier en hij begeleid ons naar binnen. Daar staan we dan met onze gigantische rugzakken, druipensnat tussen al het chique volk. Het is een chinees buffet-restaurant. Onze vriend doet een woordje met de bediende en het is geregeld. "Jullie hoeven niet te betalen." zegt hij, en vertrekt. Een beetje irreëel, zoveel vrijgevigheid na al het gedoe in Almeirim. We geloven het niet helemaal, maar onze honger is sterker. We scheppen verschillende keren onze borden vol allerlei heerlijke dingen.
Achteraf vragen we hoeveel dat ons kost. 'Helemaal niets' luidt het antwoord. We hadden al veel eerder uit Almeirim moeten weggaan, zoveel is duidelijk! We wandelen naar het hostel en daar ploffen we neer. Vandaag verzetten we geen poot meer. We koken een beetje en babbelen met twee meisjes die op een gelijkaardige manier als de onze rondtrekken (de ene 2 jaar en de andere 4 jaar). Als we nog eens naar couchsurfing.org kijken zien we dat er iemand geantwoord heeft. De volgende dag kunnen we al bij hem komen, geweldig nieuws!

IMG_1494.jpg

di 22/11 :
We nemen een kijkje in Belem, een soort oude zusterstad aan de rand van Lissabon.

IMG_1519.jpg
IMG_1523.jpg

In de namiddag ontmoeten we onze host, Pedro. Hij moet nog iets ophalen van zijn werk, dus nadat we onze zakken hebben gedropt in zijn appartement gaan we met hem mee. Pedro is een student die werkt voor Queer Lisboa, het grootste gay filmfestival in Europa. Zijn bureau staat in een cultureel centrum in de Baixa Chiado, dé uitgaansbuurt van Lissabon. Ondertussen ontmoeten we een paar van zijn talrijke vrienden, meestal homo's en lesbiënnes. Nog nooit zullen we in onze dagelijkse omgang zo in de gay community worden ondergedompelt als tijdens ons verblijf bij Pedro. Het is fijn om deze tot nu toe onbekende wereld (althans voor Eliah) te leren kennen. We krijgen al een glimp te zien van Lissabon en het ziet er prachtig uit. Als de zon onder gaat zitten we in een park op een van de hoogste punten van Lissabon. Zo krijgen we al een mooi overzicht van de stad die een mengeling lijkt van Porto en Parijs. Zo noemen de locals de Avenida da Liberdade ook wel eens de Champs-Élysées. We maken 's avonds zelf onze vegetarische burgers en die smaken!

IMG_1524.jpg

do 24/11 :
Vandaag is er algemene staking in Portugal. We wandelen naar de Museu da Cidade en bezoeken een expositie van Frida Kahlo. Daarna piknic in de Campo Grande en soezelen in het najaarszonnetje.

IMG_1531.jpg
IMG_1539.jpg

vr 25/11 :
Vandaag gaan we Lissabon van onder tot boven verkennen! Iedereen zit er hier erg 'fashionable', dus we doen een extreme-makeover om ons zwerver-achtige voorkomen in te ruilen voor een echte urban-look. Anaïs laat haar haar knippen en twee straten verder laat Eliah een oorbel zetten.
Lissabon is prachtig. Niet zo monumentaal als Parijs, maar wel erg kunstig en gezellig.

IMG_1553.jpg
270_IMG_1592.jpg
90_IMG_1606.jpg

's Avonds dompelt Pedro ons onder in het hippe nachtleven van Lissabon. Hier drinken de mensen buiten hun drankjes waardoor de smalle straatjes binnen de kortste keren volledig verstopt zitten door een meute studenten. Hier begint alles maar op gang te komen rond 3-4u en pas als de zon opkomt gaat iedereen naar huis. Hoe ze dat volhouden, Joost mag het weten.

IMG_1615.jpg

za 26/11 :
Wij zijn nog niet helemaal gewoon aan het Portugese ritme en blijven lang in bed. Als we opstaan mogen we onze benen onmiddelijk onder tafel schuiven, Pedro heeft onze lunch gefixt (hij kan erg lekker vegetarisch koken).
Daarna alweer naar het centrum.

IMG_1638.jpg
IMG_1630.jpg

We zijn vanavond uitgenodigd om met Pedro naar een verjaardagsfeestje te gaan. Allemaal toffe mensen, alleen verstaan we ze niet altijd...

zo 27/11 :
Vandaag gaan we naar het design-museum en daarna maken we pannekoeken met oleo-ijs.
"Oh my gosh, you're such a fatso!"- Pedro

ma 28- wo 30/11 :
De dagen kabbelen rustig voorbij en we genieten van de gastvrijheid van Pedro. We voelen ons er meer en meer thuis. We hebben geen plannetje meer nodig om onze weg te vinden en kennen de metroverbindingen stilaan uit ons hoofd.
We bezoeken nog regelmatig het centrum, lopen verdwaald in het reusachtige shoppingcentrum en gaan uit eten met André, de student uit Coimbra (hij heeft zijn belofte kunnen houden, dus wij trakteren).

90_IMG_1649.jpg

Geplaatst door Eliah 12:57 Gearchiveerd in Portugal Reacties (0)

Naar Santiago en daar voorbij

Wat zullen we allemaal eten als we weer thuis zijn...

ma 03/10 :
Erik zet ons vandaag af aan Les Cinque Routes richting Limoges. Na een kort afscheid nemen we onze liftersposities in, wat nu ongeveer onze tweede natuur is geworden. We denken na over de leuke periode die nu alweer ver achter ons ligt, of zo voelt het dan toch. We worden meegenomen door een truckchauffeur. Hij is bikkelhard, maar houdt er wel van zijn cabine kraaknet te houden. We krijgen de franse wegen te zien uit een totaal verschillend perspectief dan we gewoon zijn. Vanuit de monsterlijk grote truck lijkt al de rest net speelgoed.
Hij ziet er niet alleen een echte truckchauffeur uit, hij kan ook manouvreren zoals alleen truckchauffeurs dat kunnen. Na twee bestellingen zijn we allebei diep onder de indruk. We komen aan in Thiviers, nog geen 5 km van waar we ooit zaten. Als we vragen of we in haar tuin mogen slapen, verwijst de boerin ons vriendelijk door naar de camping, 500 meter verder. Als we op de spookcamping toekomen, trekt de duisternis alweer in. Dat is waar ook, het is al oktober. Brrrr...

di 04/10 :
Vandaag liften we verder naar Leen, een belgische mevrouw die gites uitbaat. La Béchadie is nu niet direct gemakkelijk te bereiken, dus als we rond 12u al aankomen, mogen we onszelf in alle eerlijkheid liftkampioenen noemen. We worden hartelijk ontvangen en maken van de laatste dag mooi weer gebruik om een wandeling te maken langs het water en lezen onze boeken gelegen in een ligzetel met uitzicht op het dal. Zo zal de hemel er wel ongeveer uitzien.

IMG_0830.jpg

wo 05/10 :
Vandaag helpe we mee door een aantal luiken te schuren en te vernissen. Noeste arbeid! Verder moeten we op een jong katje passen dat sinds kort bij Leen woont. Een vinnig duiveltje, dit tot groot plezier van Eliah, wiens huide vol strepen en scharten staat.

IMG_0851.jpg

do 06/10 :
Het heeft vannacht geregend en dat voelen we aan de temperatuur. 's Middags warmt het weer even op, maar als we de vloer gaan boenen breekt de hemel open. 's Avonds een filmpje kijken. Het jonge poesje kijkt mee, zo mak als een lammetje!

large_IMG_0880.jpg

IMG_0856.jpg

vr 07/10 :
Leen zet ons af aan een grotere baan om te gaan liften. We komen uiteindelijk aan in Cahors: zeer gezellig! De man van de toeristische dienst is erg enthousiast en informeert ons over de bezienswaardige monumenten, de straatjes waar we ´s avonds iets kunnen gaan eten en de jeugdherberg. Het is niet gratis, maar een kamertje voor onszelf is wel eens gezellig. We verkennen de stad en vooral de smalle straatjes zijn de moeite waard. We trakteren onszelf op een terrasje en we gaan écht uit eten.

IMG_0897.jpg

za 08/10 :
We ontbijten in hetzelfde caféetje als gisteren. "Ah les jeunes, deux chocolats chauds?". Ze kennen ons hier blijkbaar al. Het is verschrikkelijk druk, want in het café wordt de rugbymatch Frankrijk-Engeland getoond. Rugby is hier populairder dan voetbal en bovendien zijn de fransen en de engelsen al aartsrivalen sinds mensenheugenis! Het gaat allemaal erg snel, gelukkig is er altijd een supporter in de buurt, bereid om de regels uit te leggen en ons duidelijk te maken wanneer we moeten juichen en wanneer we de engelsen moeten uitkafferen.

IMG_0901.jpg

De supporters en de kelner wensen ons een goede reis en weg zijn wij. We liften gewoon té goed! Maandag mogen we pas in Toulouse aankomen, dan worden we verwacht door Stephane. Rond de middag moeten we al stoppen, dadelijk passeren we Toulouse nog. We zoeken naar een camping, maar het seizoen is nu gedaan en alles is potdicht. De inwoners verwijzen ons allemaal door naar de camping als we vragen of we ons tentje mogen opzetten. We zijn niet erg welkom en veel ruimte om wild te kamperen is er ook niet. We liften nog een dorp verder, hopelijk hebben we daar meer geluk. We worden opgepakt door een oude jager die ons uitnodigt bij hem thuis. Hij neemt ons mee naar Montauban, zijn thuisstad al zo lang als hij leeft. Hij gidst ons overal rond en vertelt allerlei anecdotes en weetjes over de stad. Achter elke rode baksteen of misplaatste tegel schuilt wel een verhaal!

IMG_0912.jpg

zo 09/10 :
We ontbijten samen met Michel en Jackie. ´s Middags krijgen we bezoek van de zoon en diens gezin. Eliah moet en zal ruimteschepen bouwen voor het tirranieke kleinzoontje terwijl Anaïs een leuke babbel heeft met de grote mensen. Later op de dag leidt Michel ons rond in een schitterens klooster in, naar verluid, het mooiste dorpje van Frankrijk...

IMG_0907.jpgIMG_0932.jpg

ma 10/10 :
We moeten pas laat op de dag in Toulouse aankomen. Michel en Jackie zijn niet thuis dus we nemen het er van en ontbijten voor de TV. We wachten op Michel om afscheid te nemen, maar we zullen niet al liftend gaan want hij trakteert ons op een treinbiljet. Zodoende gaan we naar Toulouse per trein, zoals normale mensen dat doen. Voor de verandering moeten we deze keer niet wachten op een auto maar op een trein, want net als in België zijn die ook hier gegarandeerd te laat.
Als we Stephane en Sandine terugzien is het zoals een hereniging van oude vrienden. We hebben veel bij te praten en ´s avonds gaan we muurklimmen.

IMG_0951.jpg

wo 12/10 :
Eliah staat een leuke verassing te wachten als hij wakker wordt. Samen hebben Anaïs, Sandrine en Stephane hun best gedaan om een gezellig verjaardagsontbijt klaar te maken, met zélfgemaakte yoghurt en zélfgeperst fruitsap. Eliah mag vandaag ook eindelijk de kaartjes openen die hij en Anaïs al sinds bij Erik ongeopend bij zich hadden. Hij krijgt een mooie Japanse theepot van Anaïs en Erik! Die hebben ze weliswaar niet bij zich, maar op een fotootje ziet Eliah zijn schitterende aanwinst die voorlopig thuis op hem staat te wachten.
Eliah is wel een dapper jongen, maar voor het eerst voelt hij iets dat op heimwee lijkt. Je wordt natuurlijk niet elke dag 18 en al zeker niet zo ver van huis...
Dit houdt onze onze avonturiers niet tegen hun reis verder te zetten, integendeel! Nu ze eindelijk allebei volwassen zijn, zijn ze vrijer dan ooit tevoren. We genieten van het stadse Toulouse en zo omringt door lieve mensen, voelt het toch een beetje als thuis.
We nemen een duik in het openbaar zwembad (Anaïs tikt een gratis zwembril op de kop) en profiteren van de stadsfietsen om eens langs het water te rijden. De grootmoeder, nonkel en tante komen allemaal avondeten en het wordt een uiterst geslaagde verjaardag.

IMG_0958.jpg

do 13 - vr 14/10 :
We blijven nog een dagje, maar daarna wordt het tijd om verder te trekken naar Spanje en Portugal. We maken al afspraken voor als we terugkomen naar Frankrijk, maar Stephane ontmoeten we waarschijnlijk al als we terugkomen van Brazilïe. Hij heeft een vriendin in Madrid die hij nog eens moet opzoeken en nodigt ons ook uit als we terugvliegen van São Paulo.
Ze zetten ons af in de goede richting en met Santiago de Compostela als volgend doelwit zetten we onze tocht verder.
Diezelfde dag geraken we nog tot Biarritz (net aan de grens met Spanje), noodgedwongen omdat we onderweg nergens een plekje vinden. Een enthousiaste Bask helpt ons toch uit de nood tijdens onze laatste lift en verzekert ons dat er geen gevaar schuilt in aan het strand slapen. "De enigen die jullie misschien zullen lastigvallen zijn de flikken", aldus de vrijgevochten Bask.
Uiteindelijk zien we dan toch dat grote water dat de Atlantische Oceaan heet. Voorlopig steken we ze nog niet over, dat is dan weer voor een volgende episode...

IMG_0985.jpg

PS: na deze reeds vermoeiende dag, besluit een pot tomatensaus uit te lopen in de rugzak van Eliah. Even lijkt het alsof Eliah's rugzak voor de rest van het jaar naar tomatensaus zal ruiken en hij een nieuwe garderobe mag aanschaffen, maar gelukkig heeft een studieboek Portugees de grootste klap opgevangen. Een geluk bij een ongeluk. Van veel studeren zou er toch niets in huis komen (Eliah blikt terug na een maand Portugal en een maand Brazilïe).

Noot :

Eliah en Anaïs geven hun oude dagboekjes mee met de mama van Eliah als zij terugvliegt van Brazilïe naar België. Verstrooit als ze zijn stond daarin nog een stuk dat ze nog niet op de blog hadden gezet en dus ontbreekt. Misschien krijgen ze het nog op een of andere manier terug, maar tot dat moment zal een reconstructie moeten volstaan. Gelukkig maar dat hebben we zo'n ijzersterk geheugen hebben!

za 15/10 :
Eliah is nog een beetje teneergeslagen van de dag ervoor zoveel moeite te hebben met het liften. Gelukkig trekt Anaïs hem mee in de zee om zich samen te gaan wassen. Het ijskoude zeewater brandt en we worden duizelig van de kou, maar tegelijkertijd heeft het een louterend effect. Nog even afdrogen en we zijn klaar voor de dag.
Een late strandtoerist houdt een oogje op onze spullen zodat wij op verkenning kunnen. Inkoopjes op de markt en dan gaan wandelen langs het strand. We verzamelen geslepen stukjes glas en lezen een boekje gezeten op de maffe keien langs de branding.
's Avonds houdt iemand een feestje in een villa nabij en we worden opgeschrikt door de auto's die zich naast onze tent parkeren.

zo 16/10 :

We steken de grens met Spanje over. Het lijkt bijna te makkelijk en veel verschil merken we voorlopig niet. Misschien omdat we nog steeds in Baskeland zijn. We passeren San Sebastian, dat heel mooi is, maar verder veel te duur. Er uit weg liften is niet gemakkelijk, dus we besluiten een trein te nemen naar het eerstvolgende dorp. We vreesden al dat het liften in Spanje veel moeizamer zou gaan dan in Frankrijk.
In Deba schaffen we ons elk een Credencial aan, een soort stempelkaart die je nodig hebt om in de refugios of albergues te verblijven onderweg naar Compostela. We volgen deze route 1. omdat hij ongeveer op onze weg naar Portugal ligt en 2. omdat in de albergues verblijven weinig kost en alle campings gesloten zijn. Vanaf nu zijn wij dus pelgrims op weg naar de heiligste onder de bedevaartsoorden, Santiago de Compostela.
Tip voor toekomstige pelgrims: oordopjes zijn je beste vrienden. In gemeenschappelijke slaapzalen ligt er altijd wel iemand die snurkt als een drilboor... Niet fijn als je de volgende ochtend vroeg uit de veren moet om op tijd de volgende albergue te bereiken.

ma 17/10 :
We worden meegenomen richting Bilbao. De chauffeur moet daar even een klusje klaren en daarna rijdt hij verder naar Castro Urdiales.
Dat ligt ook op onze weg, dus hij zet ons af in Bilbao voor een uur of vier en daarna pikt hij ons weer op. We kunnen eindelijk eens een grote stad bezoeken zonder ons druk te hoeven maken om de prijs om er te overnachten. In die korte tijd zien we een klein, maar mooi stuk van alles wat die bloeiende stad te bieden heeft. We wandelen voornamelijk door het gemoderniseerde centrum en kijken eens rond in het universiteitsgebouw.

IMG_0999.jpg

De chauffeur van daarnet neemt ons weer mee en we worden even verder afgezet in Castro Urdiales.
Hoewel normaalgezien de bedoeling is om te voet of met de fiets de route naar Compostela af te leggen, moeten wij al liftend vooruit geraken. In de eerste plaats worden we binnen twee weken verwacht bij de eerstvolgende boerderij (die een stuk in het binnenland van Portugal ligt). Ten tweede zijn wij niet voorzien op een bedevaart, maar hebben we ons gerief mee voor een heel jaar. Potten en pannen, tent, slaapzak, matje,... allemaal zware spullen die de pelgrims niet moeten dragen. De knapzak van een pelgrim weegt meestal minder dan 10 kilo, maar wij zeulen elk gemiddeld 15 kilo mee.
Eerst durven we niet goed toegeven dat wij al liftend gaan. Iedereen hier loopt zich te pletter en is blij als hij/zij 25 kilometer per dag aflegt, terwijl wij er gemakkelijk 100 of meer doen.

Pelgrim - "Komen jullie ook van Llanes? Of van Bricia?"
Wij - "Euh... Van Llanes(?)"
Pelgrim - "Oh, daar was ik gisteren ook! Ik heb jullie nochtans niet gezien in de albergue?"
Wij - "..."

IMG_1015.jpg

di 18/20 :
De volgende halte is Santander, of liever voorbij Santander. In (Noord) Spanje is liften een moeilijke zaak. Iedereen staart je aan alsof je ik-weet-niet-wat aan het doen bent. Als we toch worden meegenomen (meestal door niet-spanjaarden), belanden we meestal in een grote stad waar we dan weer moeilijk uit geraken. Dat heeft ook te maken met de opzet van ons liften. We MOETEN namelijk ergens geraken en we hebben een deadline. We zijn dus bijna verplicht de snelwegen te gebruiken, maar die zijn soms erg verraderlijk en vooral ongezellig.
Door onze 'haast' is onze periode in Spanje nogal monotoon: opruimen, een liftplekje vinden, wachten, liften, nieuw plekje zoeken, wachten
, ... , aankomen, eten, slapen, herhaal stap 1 ... Niet zoals in Franrkijk of op de normale pelgrimsroute krijgen we nu alleen maar grote en drukke steden en autostrades te zien. Bovendien spreken we hier de taal niet en dat kunnen veel Spanjaarden maar moeilijk begrijpen. Met het mondvol Spaans dat we van school hebben meegekregen doen we onze uiterste best, maar blijkbaar gedragen ze zich ook kribbig tegen andere spanjaarden met een verschillende verkeerde tongval. Het gaat allemaal wat minder vlot dan we gewend waren ervoor, maar we liften flink door in de wetenschap dat we binnekort op de boerderij zullen aankomen en ons daar wat meer thuis kunnen voelen.
Natuurlijk zitten we ook net in het regenseizoen. Nat tot op onze sokken stranden we in de albergue van San Vincente de la Barquera.

IMG_1043.jpg

wo 19/10 :
We staan in de regen en wachten op een auto die stopt... Jaja... Kent iemand nog een goede mop? Het water valt nu echt met bakken uit de lucht en we willen het net gaan opgeven als een Duitser ons meepakt. We worden afgezet aan het ene eind van Gijón en wandelen helemaal tot het andere eind waar de snelweg naar het westen begint. Twee kerels in een camionet met een sofa in de laadruimte nemen ons mee. Nog nooit zo'n comfortabele lift gehad! We overnachten in Avilés.

do 20/10 :
We staan vroeg op, kijken extra vriendelijk en zwaaien mega enthousiast met ons liftplakkaat! Jammer genoeg baat het niet en daarbovenop begint het weer te regenen. Het is duidelijk: Spanje heeft genoeg van ons en wij hebben genoeg van Spanje. We laten onze principes even varen en vanaf nu nemen we de bus naar Santiago. Zo zullen we onze onze Compostela niet krijgen, maar who cares?
(Certifikaat dat je krijgt bij aankomst in de kathedraal van Santiago de Compostela na het afleggen van de laatste 100km te voet of 200km met de fiets.) Op de bus zit een Oosterijkse die al maanden aan het wandelen is, maar ze heeft er nu stilaan genoeg van gekregen en gaat ook het laatste stuk met de bus doen. Nog een nachtje slapen en dan zitten we in Santiago!

IMG_1061.jpg

vr 21/10 :
We stappen uit de bus en betreden de heilige straten van Santiago de Compostela. Het wemelt er van de pelgrims en overal worden Sint-Jacobsschelpen en kromme wandelstokken verkocht. De kathedraal is wel aardig van buiten, maar vanbinnen is ze foeilelijk. Op het plein voor de kathedraal liggen overal pelgrims op de grond die hun voeten eindelijk kunnen laten rusten. 's Avonds trakteren we onszelf tapa's! We overnachten in een gigantische slaapzaal waar honderden pelgrims tesamen bivakkeren. Leve de oordopjes!

IMG_1067.jpg

IMG_1069.jpg

vr 21/10 :
We nemen de bus naar Porto en komen zo in Portugal terecht. Daar komen we twee hollandse meisjes tegen die hier ook een plekje zoeken. We zijn nogal moe van zelf al heel de tijd de weg te moeten vinden, dus we laten het aan hen over. We zouden hier graag een paar dagen blijven, maar een plaatsje vinden blijkt niet zo vanzelfsprekend. We kunnen toch al 2 nachtjes versieren in een hostelletje midden in het centrum, vlakbij de Torre dos Clérigos. Vandaag komt er echter geen sightseeing aan te pas. We zijn doodop en het regent alweer. We kijken een romatische comedie met de meisjes. Verstand op nul, blik op oneindig. Zo hebben we het graag.

IMG_1099.jpg

IMG_1116.jpg

za 22/10 :
We tonen dat we echte toeristen zijn en gaan de hele wandelen in't stad. We stoppen eerst aan een oud treinstation waar de muren betegeld zijn met authentieke, handgeschilderde, Portugeese tegeltjes. Een oude man is zo vriendelijk om de symbolieke waarde erachter te verklaren, alleen spreken wij geen Portugees. Dat deert hem niet, hij blijft enthousiast verder vertellen en wij kijken zo geinteresseerd mogelijk. We konden ons nu net behelpen in het Spaans en we moeten alweer een nieuwe taal leren.

IMG_1108.jpg

In het centrum rijden overal oude trammetjes en alle gebouwen hebben een facade gemaakt van ietwat kitcherige tegeltjes in alle kleuren. We kopen allemaal verschillende koeken en taartjes in een pasteleria en eten die op in de Avenida dos Aliados. In tegenstelling tot Spanje, is Portugal vrij goedkoop. Het wordt al donker als we eindelijk terug zijn. We rusten uit in een parkje vlakbij het hostel en genieten van de zonsondergang.

IMG_1152.jpg

Al de hele dag zijn we vreemde, in het zwarte mantels geklede studenten tegengekomen, zomaar uit Zweinstein ontsnapt. Iemand legt ons uit dat nu de ontgroeningen aan de gang zijn. In Portugal is het student-zijn erg belangrijk want iédereen zit in de studentenvereniging en het hele jaar door dragen ze hun maffe mantels en sjaals. We observeren ze nog even van een afstandje, maar als ze de blondharige Anaïs zien, moet ze op de foto met de laatstejaars:

IMG_1151.jpg

zo 23/10 :
We verhuizen naar een ander hostel iets verder buiten het centrum. Dan pakken we ons dagrugzakje en kiezen dezelfde aanpak als gisteren. We vinden Porto allebei een hele mooie stad. Hier en daar een beetje verloederd of vervallen, maar dat draagt bij aan het melancholische gevoel dat over de stad ligt. Dat klopt ook wel, want vroeger was Porto erg invloedrijk. Een prachtig stukje vergane glorie. Het Portuguees zelf klinkt ook oeroud. Soms lijkt het op Russisch, met allerlei ingeslikte klinkers en afgebroken lettergrepen en dan ineens herkennen we iets dat lijkt op een mengeling van Frans en Spaans. Als je je er iets bij wilt voorstellen, denk dan maar aan hoe de sims praten. Bovendien zijn we steeds meer van mening dat de Portugezen erg behulpzame mensen zijn. Zonder zelfs maar te vragen, wordt langs alle kanten hulp aangeboden. We gaan alweer naar de pasteleria in rua dos Clérigos. Alles ziet er even lekker uit, dus we proberen allemaal nieuwe hapjes. We installeren ons op ons vaste stekje en geven elk gebakje een score op 10.

7IMG_1124.jpg

ma 24/10 :
Deze keer verkennen we de haven van Porto. We dalen af via de kromme steegjes en straatjes en volgen het water.
We gaan over de beroemde dubbele brug (bovenkant en onderkant) en zetten ons aan de oevers van de Douro met een warme chocomelk (het begint alweer te regenen).

IMG_1165.jpg

di 25/10 :
Alweer regen. Iedereen in het hostel wil gewoon lekker binnen blijven. We kijken allemaal samen naar Pulp Fiction en American Psycho.

wo 26 - zo 30/10 :
We verhuizen naar Coimbra, dé studentenstad van Portugal (met een van de oudste universiteiten in Europa).
Dat betekent nog meer Harry Potters en meer lawaai. We gaan eens naar de grappige winkeltjes kijken, waarvan er in Portugese steden slechts drie soorten van bestaan: pasteleria's, winkels voor trouwjurken en schoenwinkels. Anaïs kijkt smachtend naar al die prachtige schoentjes die ze helaas niet kan kopen, omdat ze andersn binnen de kortste keren uit elkaar vallen. Passen mag wel natuurlijk, zomaar voor de lol. Ze kan toch moeilijk weerstaan aan een bijzonder paar schoenen. Ze kosten praktisch niets, dus Eliah doet ze cadeau. Als ze kapot gaan, dan is het maar zo.

IMG_1240.jpg

De uitbaatster van het hostel is een jonge braziliaanse. Ze is een beetje vreemd soms, maar wel een echte schat. Allemaal trouwens (schatten, niet vreemd).
Een paar dagen later wordt de stad overspoelt door jongeren die allemaal naar een groot festival komen. Overal waar je kijkt studenten die dag en nacht alles op alles zetten (alweer, leve de oordopjes). Een aantal erasmus-studenten maken hun intrek in het hostel. Samen gaan we de oude universiteitscampus bezoeken en wat rondhangen. Ze zijn allemaal enorm geboeid door onze reisverhalen, maar dat komt merendeels door hun zatte toestand.

IMG_1308.jpg

Er wordt tijdens het festival naar het schijnt meer alcohol geconsumeert dan tijdens het Oktoberfest (De duitse erasmus-studenten ontkennen dit stellig). We komen nog een andere vriendengroep tegen en iemand van hen heeft mooi genoeg van de overdadige zuippartijen. We maken een afspraak in Lissabon binnen een maand en hij belooft tot dan geen druppel meer te drinken. Als hij zijn belofte houdt, trakteren we hem op middageten en zoniet, dan trakteert hij ons.

Morgen vertrekken we naar de boerderij, we zijn benieuwd...

Geplaatst door Eliah 4:59 Reacties (3)

Boeren bij Erik

"Alweer tomaten?!"

semi-overcast

za 20/08 :
Vandaag hebben we om 2 uur afgesproken bij Erik. We hebben wat schrik dat hij ons zal moeten komen ophalen omdat hij echt in een boergat woont. We hebben onszelf onderschat want we komen stipt op tijd toe (zelfs afgezet aan de deur)!
De berg werk is niet te overzien! Mensenhoog onkruid zover het oog reikt. Rode, rijpe tomaten die op barsten staan, smekend om geplukt te worden. We zullen ons zeker niet vervelen. De zomer is het seizoen waarin de boeren (nog meer dan anders) druk in de weer zijn en dat geldt dubbel voor een rasechte bioboer.
Gelukkig zijn er voldoende mensen die bereid zijn een handje toe te steken (zo zal blijken in de komende week).
We laten ons niet ontmoedigen en gaan heldhaftig het eerste veld onkruid te lijf. Een herculische opdracht zo blijkt, we zullen blij zijn als we dit in een maand kunnen afwerken! Dat belooft. Dodelijk vermoeid kruipen we in ons bed.

IMG_0780.jpg

zo 21/08 :
Om 4 uur 's ochtens worden we gewekt door stroboscopische flitsen en gebulder als kanonssalvo's. Het ergste onweer uit ons (toegegeven) korte leven is net neergedaald. Apocaliptisch lijkt een goed woord. Wacht jongens! 2012 moet nog komen! Erik neemt ons mee naar binnen en we slapen verder in het winkeltje. Na een verder ongestoorde nachtrust beginnen we onze karweitjes. Twee vlijtige kerels (Gilles en Peter) helpen ons vandaag en na een paar uren doorzwoegen hebben we bijna het hele veld onkruidvrij gemaakt. Jawel, eendracht maakt macht. Erik bewijst zich nogmaals als getalenteerde chef van vegetarische schotels en als beloning gaan we ons verkoelen aan het meer. Nog wat doorwerken en dan 's avonds naar de pizzeria!Als we terugkeren krijgen we nog bezoek van twee Gentse jongedames: Astrid en Sien.
Zij blijven een hele week en helpen ons mee.

_DSC0118.jpg

ma-za 22-27/08 :
Langzamerhand komen we te weten hoeveel werk er steekt in het kweken van al deze gewassen. Bij elke wortel die we moeten wegsmijten worden we overmand door verdriet en een gevoel van zinloosheid. Maar even serieus, elke tomaat is een klein kunstwerkje waar immens veel geduld en moeite in kruipt. Dat de Fransen superkritisch zijn en weinig appreciatie tonen voor biologische producten maakt de zaak des te moeilijker. We redden groenten waar iets kleins aan 'mankeert' van de composthoop en vragen Erik ze niet weg te smijten, want wij zullen ze wél opeten!
Het werk schiet goed op met al de hulp die we krijgen, maar desondanks houdt het nooit op. We zijn blij dat we niet in Erik zijn schoenen staan, want in zijn plaats hadden we allang opgegeven. Vrijdag hebben we doorgewerkt om een reeks bestellingen in orde te brengen en de markten van de volgende dag voor te bereiden. De biobeurs van morgen moeten we alleen beginnen. Na een wervelstorm van inladen rijdt Anaïs ons er naar toe en daar bouwen we de stand op. We zijn erg onervaren (lees: we zijn hopeloos verloren), maar langzaam ebd de spanning en haast van deze morgen weg. Als Erik ons komt helpen nadat hij zelf een markt heeft gedaan en de bestellingen rondgebracht zijn, gaan we zelf eens rondkijken.
(fototoestel vergeten. We beloven onszelf op de volgende markten foto's te trekken, maar vergeten dit telkens weer. Ook tijdens het werken op de boerderij zijn we blij als we even kunnen uitblazen en hebben we geen zin om achter ons fototoestel te zoeken.)
We besluiten vanaf deze avond in de caravan te slapen aangezien we het beu zijn telkens weer in het holst van de nacht uit onze tent naar binnen te vluchten voor het onweer dat hier zeer frequent voorkomt en erg hevig kan worden. Normaalgezien geen probleem dankzij ons dappere tentje, maar we staan beschut onder een grote kastanjeboom en dit is het hoogste punt in de omgeving. De bliksem slaat geregeld in op de transformator die nog geen 20 meter verder staat.

_DSC0180.jpg

zo 28/08 :
Vandaag de tweede dag van de biobeurs. Heel wat rustiger nu alles al geïnstalleerd is en Erik erbij is om ons af te lossen. We komen Peter weer tegen die niet ver van ons een gezin imkers helpt. Zoals gebruikelijk bij echte Schotten komt hij 's avonds mee pizza eten in een super stijlvolle kilt. Hij nodigt ons uit om een bij hem in Edinburgh langs te komen.

IMG_0664.jpg

vr-za 02-03/09 :
Vandaag worden Erik en Anaïs tegelijkertijd ziek. Het harde werk van de afgelopen dagen beginnen we nu te voelen en de vermoeidheid slaat toe. Door nalatig doktersonderzoek zit Erik nu ook nog met een knoert van een oorontsteking. Eliah speelt verpleger en verder gebeurt er niet veel vandaag. Patte rust alstublieft, dankuwel.

IMG_0671.jpg

Zo 04/09 :
Vandaag hooggeëerd *kuch* bezoek. Erik stelt groentemanden samen voor ca. 10 Euro. Een commune die een groot aantal manden koopt heeft een aantal klachten over de manden en wensen een bezoekje te brengen aan de boerderij zodat alles opgehelderd kan worden.
ALSOF WIJ NIETS BETERS TE DOEN HEBBEN! Als de bobo's (boerenjargon voor welgestelde hippies) langskomen zetten we zo snel als we kunnen voor iedereen thé en café. Wij hebben geen flauw benul van hoe de koffiezet werkt en het gevoel alsof we ze maken voor de inspecteur-generaal helpt ook al niet. Uiteindelijk loopt alles goed af: iedereen wordt bedient van een tas koffie of thee en uiteindelijk komt iedereen overeen.

_DSC0110.jpg

wo-vr 07-09/09 :
We genieten van het plattelandsleven en ondertussen komen we steeds meer te weten over tomaten, preien, selders, bieten, enz.
We schatten al 3000 wortels te hebben geoogst! Erik wordt weer ziek en daarom besluit hij eindelijk zijn antibiotica te nemen. Dat is ook wel te verstaan: antibiotica. Maar dat is geen reden om jezelf niet te verzorgen. We bellen nog eens naar de dokter en het wordt al snel duidelijk dat Erik de komende week op een dieet van pillen zal leven. Soms probeert hij er onderuit te muizen, maar Anaïs is onverbiddelijk en zorgt ervoor dat hij ze tot de laatste neemt. Vrijdag komen we terug van inkopen te doen en daar staan de ouders van Anaïs. Een superblij weerzien Met vereende kracht eindigen we de tirranie van het onkruid (voorlopig althans). We eten in het plaatselijke eethuisje en vertellen onze verhalen in het lang en het breed. Als we onder de wol kruipen lijkt het alsof we gewoon even op vakantie zijn.

_DSC0048.jpg

za 10/09 :
Vandaag nemen we een vrije dag. Erik gaat al vroeg naar de markt. Wij maken van de gelegenheid gebruik en luieren een dagje aan het meer. We zwemmen wat, Hilde knipt ons haar wat bij en daarna worden we voor Eliah zijn 18de verjaardag (nog te komen) getrakteerd op
dit:

IMG_0803.jpg

Of toch ongeveer, want wij hadden geen rugleuning en we moesten ons vasthouden alsof ons leven er van af hing!
We bijten ons kranig vast, maar uiteindelijk wordt Eliah van de band gekatapulteerd. Vernederend! (Ik zat gewoon aan de buitenkant van de band...) Anaïs is een taaie en weigert los te laten. Terug bij Erik is ook Sandrine, een vriendin, van de partij. We eten eindelijk nog eens vis en vlees en het wordt een zeer gezellige avond.

_DSC0026.jpg

za 17/09 :
Deze avond gaan we naar het feest van de landbouwers! We krijgen een paar kleine optredens te zien en ontmoeten er een Engels/Australisch koppel, ook Wwoofers die 11 maand reizen op een gelijkaardige manier als de onze. Ze verblijven momenteel bij dezelfde imkers waar Peter bij werkte.

IMG_0763.jpg

zo 18/09 :
We moeten weer heel vroeg opstaan omdat we weer naar een biobeurs gaan (pittoresk gelegen aan de rand van een meer). Gelukkig hebben we deze keer Erik bij ons.
We stellen ons prachtige marktstandje op (we zijn heel trots op onze schone groenten) en terwijl Erik de verkoop regelt, hebben wij wat tijd om rond te kijken. Een bibliotheekje met boeken over hoe biologisch te verbouwen, een standje waar mensen speelgoed en juweeltjes uit afval maken (we leren een kaarshoudertje/asbakje maken uit blik), en natuurlijk mensen die wijnen, kazen, fruit en groenten verkopen, allemaal biologisch natuurlijk!

IMG_0748.jpg

di 20/09 :
's Avonds bezoeken we de imkers. Daar ontmoeten we de wwoofers weer! We praten honderduit over biolandbouw, fysica en meisjesdingen.
(opdracht: verbind gespreksonderwerp met personen)
Na dit uiterst gezellige weerzien keren we huiswaards en daar turen we naar de sterren en de maan met behulp van een verrekijker. WAW!

IMG_0710.jpg

za 24/09 :

Erik is zoals elke zaterdag weer eens naar de markt in St. Benoit. Wij maken van deze vrije uurtjes gebruik om eens naar Hélène te rijden.
We hadden de afgelopen maand al wel 10 keer gebeld om te vragen of we konden langskomen aangezien ze niet ver woont. Ze nam helaas nooit op en we dachten dat ze ontvoerd was, maar ze had gewoon een nieuwe gsm gekocht en vergeten de nummers over te zetten.
We waren heel blij van haar en Manu (die er toevallig ook was) weer te zien.

zo 25/09 :
Vandaag bezoeken we een tentoonstelling over de geschiedenis van de geneeskunde. We worden er zelfs rondgeleid door een kennis van Erik, heel interessant! Spiritisme, bloedzuigers, electroshock-apparaten en hilarische posters over de gevaren van alcohol. Onze appeteit is al helemaal verdwenen en zo ook ons vertrouwen in dokters.

IMG_0660.jpg

ma-vr 26-30/09 :
We werken goed door om alle prei alweer onrkuidvrij te maken (tegen de preivlieg), bestellingen af te werken en markten voor te bereiden. Vrijdagavond trakteren we Erik op een etentje om hem te bedanken voor deze gezellige periode. We gaan het hier wel een beetje missen, maar als we nu niet gaan vertrekken, geraken we hier nooit weg. Toch verheugen we ons ook op het nieuwe avontuur

IMG_0652.jpg

za 01/10 :
Het lijkt er op dat vandaag een onbewogen dag zal worden... Helemaal vergeten! Straks komen Hélène en Manu. Eerst zijn we veel te lui en zouden we veel liever in de hangmat blijven liggen, maar eenmaal we ze hebben opgepikt en de boerderij rondgetoond, nodigen ze ons uit om samen iets te gaan drinken voordat ze gaan werken in het plaatselijke restaurant. Uiteindelijk wordt het toch nog superplezant! Net als ze moeten vertrekken komen Erik en Sabine aan en we besluiten allemal tesamen naar het restaurant te gaan en nog iets te drinken.
Voor we het goed en wel beseffen zitten we aan een tafeltje, zien dat het hier best wel gezellig is en we bestellen drie menu´s die we delen. Veel beter dan gisteren en de desserts zijn goddelijk. Apple crumble, mousse au chocolat met een zoute toets en een mini-portie crème brulée. We concluderen dat de geruchten rond dit restaurantje kloppen: gezellig én lekkere prijs kwaliteit. We nemen afscheid van Hélène en Manu terwijl ze aan 100/u iedereen aan het bedienen zijn. Alweer een avond die razendsnel voorbijgevlogen is.

zo 02/10 :
Vandaag is onze allerlaatste dag bij Erik. We slapen uit en behouden het thema door verder te luieren in de hangmat.
Ik heb steeds meer het gevoel dat ik in het nu leef, aldus Anaïs. Wijze woorden van iemand die een stukje geluk gevonden heeft.
We wachten nog even op Sabine en dan naar het strand! Om het eerst naar de vlonder in het water om dan zo snel mogelijk iedereen er weer af te duwen. Als we zien dat het 'opblaasband-achter-een-speedboat-ding' nog steeds open is, dwingen we Erik met ons mee te gaan. We klampen ons vast uit alle macht en als er iemand af wordt geslingerd, lachen de andere twee die uit (tenzij iedereen in het water is beland).
Blij dat we dat ook weer overleefd hebben, keren we huiswaards. 'Weet je waar ik nu echt zin in heb? FRIETEN!'We komen dus unaniem overeen wat er vanavond op tafel zal staan: echte, belgische, handgesneden, bio-frieten. Erik beweert dat hij de koning van de frieten is
(en overigens ook de falafel) en hij heeft geen ongelijk, ze zijn niet te versmaden.

Geplaatst door Eliah 1:44 Gearchiveerd in Frankrijk Reacties (4)

(Berichten 1 - 5 uit 6) Pagina [1] 2 »